Monday, June 30, 2014

മദ്ഹബും ത്ഖ്ലീദും

മദ്ഹബ് വാദികള്‍ പറയുന്നതിങ്ങിയൊണ്. വിശുദ്ധ ക്വുര്‍ആനും ഹദീഥ് ഗ്രന്ഥങ്ങളും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നതും അവയുടെ പ്രാമാണികതയില്‍ രചിക്കപ്പെട്ട അസംഖ്യം ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ അടങ്ങിയിട്ടുള്ളതുമായ കാര്യങ്ങള്‍ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടാന്‍ മഹാപണ്ഡിതന്മാരല്ലാത്ത സാധാരണക്കാര്‍ക്ക് പ്രായോഗികമായി സാധ്യമാകില്ല. അതിനാല്‍
ഇസ്ലാമിക അനുഷ്ഠാ നരീതികളെ പിന്തുടരുന്നതിന് അവരുടെ മുമ്പിലുള്ള ഏറ്റവും ലളിതമായ മാര്‍ഗം വിശുദ്ധ ക്വുര്‍ആനും, പിന്നെ പതിനായിരക്കണക്കിന്  ഹദീഥുകളും സനദ്സഹിതം മന:പാഠമുള്ളവരും മതഗവേഷണത്തില്‍ ഇജ്തിഹാദിന്റെ പദവി കൈവരിക്കാന്‍ മാത്രം എല്ലാ ശറഇയായ വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവഗാഹമുള്ളവരുമായിരുന്ന മദ്ഹബിന്റെ ഇമാമീങ്ങള്‍
അനുഷ്ഠിച്ചിട്ടുള്ളതും അവരുടെ വീക്ഷണങ്ങളെന്ന നിലയില്‍ ക്രോഡീകരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഏതെങ്കിലും ഒരു വീക്ഷാഗതിയെ പിന്‍പറ്റുക മാത്രമാണെന്നാണ് മദ്ഹബ് വാദികള്‍ പറയുന്നത്. ഈ ന്യായമാണ് ഇസ്ലാമിക സമൂഹം   മദ്ഹബിവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ പിന്നിലുള്ള ചേതോവികാരം. മദ്ഹബുകളുടെ വീക്ഷണങ്ങളെല്ലാം കുറ്റമറ്റതാണെന്നും എല്ലാം ശരിയാണെന്നും അതിനാല്‍ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിനെ അംഗീകരിക്കാതെ മുസ്ലിന്റെ അനുഷ്ഠാനിങ്ങളൊന്നും സാധുവാകില്ലെന്നുമുള്ള യുക്തിശ്യൂന്യമായ  ന്യായവാദങ്ങള്‍ മേല്‍ധാരണയെ അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കുവാന്‍ വേണ്ടി  പടച്ചുണ്ടാ  ക്കിയ ഒരു തത്വശാസ്ത്രമാണ്. 

അതേയവസരം മതത്തിന്റെ അനുഷ്ഠാന വിഷയങ്ങളില്‍ കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ മുന്നോട്ടുവെച്ച
മഹാപണ്ഡിതന്മാരാരും സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവ അന്തിമങ്ങളാണെന്നും അതിനപ്പുറത്ത് ഒരു ശരിയുമില്ലെന്നോ പറയുകയുണ്ടായില്ല. ലഭ്യമായിടത്തോളം തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ അവരെത്തിയ അഭിപ്രായങ്ങളാണവയെന്നല്ലാതെ അന്തിമങ്ങളാണെന്നുള്ള സമീപനം അവരാരും സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ല. ഒരു അനുഷ്ഠാന രീതീ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നതിന്  ഒരു പണ്ഡിതന്‍ മുന്നോട്ടു വെക്കുന്ന തെളിവ് ദുര്‍ബലമാണെന്ന് വരുന്നതോടെ ആ അനുഷ്ഠാനരീതി ന്യായമല്ലാതായിത്തീരുന്നു. തെളിവായിക്കൊണ്ട്  വരുന്ന ഹദീഥിന്റെ ദുര്‍ബലതയെക്കുറിച്ച് തെറ്റുധരിച്ച് അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ നടത്തുന്ന ഗവേഷണങ്ങളുടെ (ഇജ്തിഹാദ്) ഫലം വസ്തുനിഷ്ഠമാകില്ലെന്ന കാര്യം സംശയരഹിതമാണ്. കാരണം ദുര്‍ബലമായ അടിത്തറയില്‍ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നിനും സ്ഥായിയായ നിലില്‍പില്ല. 

പൂര്‍വികരായ പല മഹാപണ്ഡിതന്മാര്‍ രചിച്ചിട്ടുള്ള വ്യഖ്യാതമായ പല രചകളിലും ഇപ്രകാരം ദുര്‍ബലമായ ഹദീഥുകളുടെ സാന്നിധ്യം പിന്നീട് വന്ന പണ്ഡിതന്മാര്‍ കണ്ടെത്തുകയും ഹദീഥ് നിദാശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാത്തില്‍ അവ പഠവിധേയമാക്കി അതിന്റെ ദുര്‍ബലതകളുടെ കാരണങ്ങള്‍ വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട് . ബോധപൂര്‍വമല്ലാത്ത നിലയില്‍ ഗവേഷണ
രംഗത്ത് സംഭവിക്കുന്ന അത്തരം പിഴവുകള്‍ ആക്ഷേപാര്‍ഹമല്ലെങ്കിലും അത്തരം പിഴുവകളുടെ സാധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവില്ലെന്ന വസ്തുത ഇത് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ഒരു നിശ്ചിതമായ വിഷയത്തില്‍ വ്യത്യസ്തങ്ങളായ അഭിപ്രായങ്ങളാണ് മദ്ഹബുകള്‍ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത്. നാല് മദ്ഹബുകളുടെ നാലോ അതിലധികമോ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ക്ക് പുറമെ ഓരോന്നിന്റെയും ഇമാമീങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ക്ക് വ്യാഖ്യാങ്ങളും വിശദീകരണങ്ങളും നല്‍കിയിട്ടുള്ള
അവയുടെ പില്‍ക്കാല പണ്ഡിതന്മാര്‍ക്കുണ്ടായിട്ടുള്ള വേറിട്ട അഭിപ്രായങ്ങള്‍ വേറെയും കാണാം. ഇമാം ശാഫിഈ(റ)ക്ക് തന്നെ ചില വിഷയങ്ങളില്‍ പഴയതെന്നും പുതിയതെന്നുമുള്ള രണ്ട് വീക്ഷണങ്ങള്‍ കാണാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങളെ വ്യാഖ്യാിച്ച ഇമാം നവവിയെപ്പോലെയുള്ള മദ്ഹബിലെ സമുന്നതരായ പണ്ഡിതന്മാര്‍ക്ക് ചില വിഷയങ്ങളിലെല്ലാം
ഇമാം ശാഫിയുടേതില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ അഭിപ്രായങ്ങളുണ്ട് . ശാഫീഈ മദ്ഹബിന്റെ ഉസൂലിന് വിധേയമായെന്ന നിലയില്‍ ഗവേഷണം നടത്തിയ പിന്‍ഗാമികളായ ശാഫീഈ പണ്‍ഡിതന്മാര്‍ക്ക് വേറെയും അഭിപ്രായങ്ങളുണ്ടാകും. അതിനാല്‍ തന്നെ ശാഫീഈ മദ്ഹബിന്റെ അടിസ്ഥാത്തില്‍ മാത്രം ഒരു പ്രശ്ത്തില്‍ അഭിപ്രായം ആരായുമ്പോള്‍ ലഭിക്കുന്നത് (അസ്വഹ്-അദ്ഹര്‍-മശ്ഹൂര്‍-ക്വാല-ക്വീല) എന്നിങ്ങയുെള്ള സാങ്കേതിക പ്രയോഗങ്ങളിലൂടെ വേര്‍തിരിക്കപ്പെട്ട വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളാണ്. ഈ പറഞ്ഞ സാങ്കേതിക പ്രയോഗങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും ഗ്രേഡ് കുറഞ്ഞ ‘ക്വീല’ അനുസരിച്ച് പോലും അനുഷ്ഠാങ്ങള്‍ നിര്‍വഹിക്കല്‍ ശാഫിഈ മദ്ഹബനുസരിച്ച് അനുവദീയമാണ്.

‘പറയപ്പെട്ട’ അഭിപ്രായം എന്നാണ് ‘ക്വീല’ യുടെ അര്‍ഥം. അഥവാ ആരാണ് പറഞ്ഞതെന്ന് അറിയാത്ത ഇങ്ങിനെയൊരഭിപ്രായം കൂടിയുണ്ടെന്ന് സൂചിപ്പിക്കാനാണ് ‘ക്വീല’ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത്. പ്രാമാണികമായി ഇസ്ലാമികമെന്ന് പറയാന്‍ യാതൊരു ന്യായീകരണവുമില്ലാത്ത സകല ദുരാചാരങ്ങളും ഇത്തരം ‘ക്വീലകളുടെ’ പഴുതുകളിലൂടെയാണ് ശാഫിയാക്കളുടെ അനുഷ്ഠാനരീതികളില്‍ ചേക്കേറി സ്ഥിരവാസമുറപ്പിച്ചത്. ഇതിന്ന് ഏറ്റവും ലക്ഷണമൊത്ത ഉദാഹരണമാണ് ‘തല്‍ക്വീന്‍’ എന്ന ദുരാചാരം. മയ്യിത്ത് ക്വബറടക്കിയ ശേഷം അതിന്റെ തലഭാഗത്തിരുന്നുകൊണ്ട്  മുഖ്യപുരോഹിതന്‍ മറമാടപ്പെട്ടവന്ന് മലക്ക് വന്ന് ചോദിക്കുമ്പോള്‍ പറഞ്ഞുകൊടുക്കേണ്ട ഉത്തരം ഇന്നതാണെന്ന് ചൊല്ലി പറഞ്ഞ് കൊടുക്കുന്ന സമ്പ്രദായമാണ് ‘തല്‍ക്വീന്‍’.

ഒരേയൊരു മദ്ഹബിന്റെ അടിസ്ഥാത്തില്‍ മാത്രമുള്ള അനുഷ്ഠാനങ്ങളില്‍ ഇത്രയേറെ വീക്ഷണഭിന്നതയും വൈവിധ്യവും ഉ ണ്ടെങ്കില്‍ പ്രമുഖമായ നാല് മദ്ഹബുകള്‍ക്കും കൂടി എത്രയെത്ര ഭിന്ന അഭിപ്രായങ്ങളായിരിക്കും ഉണ്ടാവുക? എല്ലാ വീക്ഷണങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത് ശരിയാണെന്നും അവയിലൊന്നും യാതൊരു സ്ഖലിതങ്ങള്‍ക്കും
സാധ്യതയില്ലെന്നും വിശ്വസിക്കുന്നതിലെ യുക്തി മദ്ഹബിന്റെ പക്ഷപാത മന:സ്ഥിതിക്കാര്‍ക്ക് മാത്രം ദഹിക്കുന്ന ആശയംതന്നെ?! സ്ഥപനവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ട മദ്ഹബുകള്‍ക്ക് കാലാന്തരത്തില്‍ സംഭവിച്ചിട്ടുള്ള ഈയൊരു പരിണതി ആ മദ്ഹബുകളുടെ മഹത്തുക്കളായ ഇമാമീങ്ങളുടെ സമീപവുമായി ഒരു വിധത്തിലും പൊരുത്തപ്പെട്ട് പോകുന്നതല്ലെന്ന് സ്വന്തം
അഭിപ്രായങ്ങളെക്കുറിച്ചും അത് സ്വീകരിക്കുന്നത് സംബന്ധിച്ചും അവര്‍ നല്‍കിയ നിര്‍ദേശങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നവര്‍ക്കും പരിശോധിക്കുന്നവര്‍ക്കും സുതരാം വ്യക്തമാകുന്നതാണ്.

 സ്ഥിരപ്പെട്ട ഹദീഥുകള്‍ക്ക് വിരുദ്ധമായാണ് മദ്ഹബിന്റെ വീക്ഷണം വരുന്നതെങ്കില്‍ ഹദീഥുകള്‍ക്ക് വിധേയമായാണ് കാര്യങ്ങള്‍ തീരുമാിക്കേണ്ടതും അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടതുമെന്നാണ് മദ്ഹബിന്റെ ഇമാമീങ്ങള്‍ ഏകകണ്ഠമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അപ്രകാരം ചെയ്യുന്നത് മദ്ഹബിന് വിരുദ്ധമാകില്ലെന്നുമാത്രമല്ല മദ്ഹബിന്റെ വൃത്തത്തില്‍ നിന്ന് പുറംതള്ളപ്പെടാന്‍ കാരണമാകയുമില്ല. ‘ഹദീഥ് സ്വഹീഹായി വന്നാല്‍ അത് തന്നെയാണ് എന്റെ മദ്ഹബ്’ എന്ന് ഇമാം അബൂഹീഫയും മറ്റ് ഇമാമീങ്ങളും പറഞ്ഞതായും ‘നാം എവിടെ നിന്നെടുത്തു എന്നറിയാതെ എന്റെ അഭിപ്രായത്തെ ആര്‍ക്കും സ്വീകരിക്കാന്‍ അനുവദീയമാകില്ലെന്ന’ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതായും ഇമാം ഇബ്നു അബ്ദില്‍ ബറ് ഉദ്ധരിക്കുന്നു. (അന്‍ഇന്‍തിവാഉ ഫീസലാസത്തില്‍ അഇമ്മത്തില്‍ അര്‍ബഅ) (പേജ്:145) 

ഇമാം അബൂഹീഫ തന്റെ അധിക അഭിപ്രായങ്ങളും രേഖപ്പെടുത്തിയത് ‘ക്വിയാസ്’ അഥവാ സൌധര്‍മ്മ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥത്തിലായിരുന്നു. കൂടുതല്‍ ശക്തമായ ക്വിയാസുകളോ സ്വഹീഹായ ഹദീഥുകളോ ലഭ്യമായതനുസരിച്ച് തന്റെ മുന്‍ അഭിപ്രായം കയ്യൊഴിയുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ രീതി. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ശിഷ്യായ ക്വാളി അബൂയൂസുഫിയാനോട് അദ്ദേഹം ഇപ്രകാരം ഉണര്‍ത്തിച്ചു. ‘എന്നില്‍ നിന്ന് കേള്‍ക്കുന്നവയെല്ലാം നീ എഴുതിവെക്കരുത്. കാരണം എന്റെ ഇന്നത്തെ അഭിപ്രായം നാളെ ഞാന്‍ ഒഴിവാക്കിയേക്കും.നാളത്തെ അഭിപ്രായം അടുത്ത ദിവസവും’ (ശഅ്റാനിയുടെ-അല്‍മീസാന്‍ 1/62)

ഇമാം മാലിക് നിര്‍ദ്ദേശിച്ചത് ഇപ്രകാരമായിരുന്നു. ‘ഞാാരു മനുഷ്യാണ്, എനിക്ക് തെറ്റും ശരിയും സംഭവിക്കും. എന്റെ അഭിപ്രായങ്ങളെ നിങ്ങള്‍ പരിശോധിക്കുക. ക്വുര്‍ആനിനോടും ഹദീഥനോടും യോജിക്കുന്നവയെ നിങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുക. യോജിക്കാത്തവയെ ഉപേക്ഷിക്കുക’(ഇബ്നുഹസം ഉസൂലുല്‍ അഹ്കാം 2/149) 

ഇമാം ശാഫിഈ(റ)യാകട്ടെ ഈ ആശയം കൂടുതല്‍ വ്യക്തമായും സുന്ദരമായും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ‘ഒരാള്‍ക്ക് നബി(സ)യുടെ ഒരു ചര്യ വ്യക്തമായും ബോധ്യപ്പെട്ട ശേഷം മറ്റൊരാളുടെ വാക്കിന്റെ അടിസ്താത്തില്‍ അത് ഒഴിവാക്കല്‍ അനുവദീയമാകില്ലെന്ന കാര്യത്തില്‍ മുസ്ലിംകള്‍ ഏകാഭിപ്രായകാരാണ്’ (അല്‍ഇഅ്ലാം-ഇബ്നുല്‍ക്വയ്യിം 2/361) 

വീണ്ടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായം ‘എന്റെ കിതാബില്‍ നബി(സ)യുടെ സുന്നത്തിന് വിരുദ്ധമായി നിങ്ങള്‍ വല്ലതും കണ്ടാല്‍ താന്‍ പറഞ്ഞത് വിട്ട് നബി(സ്വ)യുടെ സുന്നത്തിനുസരിച്ചാണ് നിങ്ങള്‍ പറയേണ്ടത്’ (ഇമാം നവവി അല്‍മുജ്മഅ് 1/63) 

ഇമാം ശാഫിഈ(റ) അഹ്മദ്ബ്നു ഹമ്പലിനോട് പറഞ്ഞു. '’ഹദീഥിനെക്കുെറിച്ചും അതിന്റെ രിജാലിക്കുെറിച്ചും (പരമ്പരയിലെ ആളുകള്‍) എന്നെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ അറിയുന്നത് നിങ്ങള്‍ക്കാണ്. അതിനാല്‍ സ്വഹീഹായ ഹദീഥുകള്‍ എന്നെയും അറിയിക്കുക. അത് കൂഫിയോ-ശാമിയോ-ബസ്വറിയോ- ഏതുമായിക്കൊള്ളട്ടെ സ്വഹീഹാണെങ്കില്‍ എനിക്ക് അതിലേക്ക് പോകാനാണ്’ (ഇബ്നു അബ്ദില്‍ബര്‍റ്-അല്‍ ഇന്‍തിക്വാഅ്. പേജ്:75) 

നാല് ഇമാമീങ്ങളില്‍ ഹദീഥിന്റെ കാര്യത്തില്‍ കൂടുതല്‍ അവഗാഹമുണ്ടായിരുന്ന അഹ്മദ്ബ്നു ഹമ്പല്‍ അന്ധമായ അനുകരണത്തെ ശക്തമായി എതിര്‍ത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ‘എന്നെയോ മാലികിനേയാെ, ശാഫിഈയേയോ, ഔസാഇയേയോ ഥൌറിയേയോ (റ) അന്ധമായി പിന്‍പറ്റരുത്. അവര്‍ എവിടെ നിന്ന് (മതം) സ്വീകരിച്ചുവോ അവിടെ നിന്ന് തന്നെ സ്വീകരിക്കുക’ (ഇബ്നുല്‍ക്വയ്യിം-അല്‍ഇഅ്ലാം 2/302) 

മേല്‍ ഉദ്ധരണിയിലൂടെ വ്യക്തമാകുന്നത് സത്യവിശ്വാസികള്‍ പിന്‍തുടരേണ്ട ഉദാത്തമാര്‍ഗം പിന്‍പറ്റിയവരായിരുന്നു ആ മഹത്തുക്കളെന്നാണ്. എന്നാല്‍ അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുണ്ടായ സരണികളുടെ പിന്‍തുടര്‍ച്ചയില്‍ സംഭവിച്ചിട്ടുള്ള അപജയങ്ങള്‍ക്കും അസംബന്ധങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരവാദികളായവരെ കണ്ടെത്തലും കൈവിടലുമാണ് വസ്തുതകളുടെ പുന:സ്ഥാപത്തിന്റെ യഥാര്‍ഥ വഴി.

പഠനാർഹമായ മറുപടി

ബഹുമാനുപ്പെട്ട നൗഷദിക്ക, അസ്സലാമു അലൈക്കും...

നമ്മുക്കിടയില്‍ ഉണ്ടായ ചെറിയൊരു വാദപ്രതിവാദമാണ് ഈ മറുപടി താങ്ങള്‍ക്ക്‌ എഴുതാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. മരിച്ചുപോയ മഹാന്മാരോട് അവരുട കഴിവില്‍പെട്ട സഹായം ചോദിക്കാം എന്നാണ്‌ താങ്കളുടെ വാദമെന്നു ഞാന്‍ മനസ്സിലാകുന്നു. മരിച്ചുപോയവര്‍ക്ക് എന്ത് കഴിവാണ് ഉള്ളതെന്ന് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. എന്ത് കഴിവാണ് അവര്‍ക്കുള്ളത് എന്നൊന്ന് താങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു തരിക. .താന്തോന്നിത്തരങ്ങളെ ആദര്‍ശവല്‍ക്കരിക്കുകയാണ് താങ്കള്‍. പരസ്യമായി മറുപടി പറയുന്നത്ക്കൊണ്ട് നമ്മള്‍ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ ബാധിക്കില്ലെന്ന് കരുതുന്നു. മുസ്ലിങ്ങള്‍ എല്ലാവരും അല്ലാഹുവിനോട് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നവരാണ്. ഇസ്ലാം മനുഷ്യനെ പഠിപ്പിക്കുന്നതും അത് തന്നെയാണ്, തന്റെ സ്രാഷ്ടാവായ നാഥനോട് മാത്രമേ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ അര്‍പ്പിക്കാവൂ. മരിച്ചുപോയ മഹാന്മാരോട് സഹായം ചോദിച്ചാലും അവര്‍ അത് കേള്‍ക്കുകയോ അതിനു ഉത്തരം ചെയ്യുകയോ ഇല്ലെന്ന് ഖുര്‍ആന്‍ തന്നെ വിശദമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

അല്ലാഹുവിനോട് മാത്രമേ സഹായം അഭ്യര്‍ഥിക്കാവൂ എന്ന് സൂറത്തുല്‍ ഫാത്തിഹ ഒതിയാല്‍ മാത്രം മനസ്സിലാകും. ഫാത്തിഹയുടെ പോലും അര്‍ത്ഥം മനസ്സിലാകാത്തതുക്കൊണ്ടാണ് താങ്ങള്‍ തന്റെ സഹായാഭ്യര്‍ത്ഥനയും ആരാധകളും മരിച്ചുപോയ മഹാന്മാരിലേക്ക് വഴിതിരിച്ചു വിടുന്നത്. അല്ലാഹുവേ നിന്നെ മാത്രം ഞങ്ങള്‍ ആരാധിക്കുകയും, നിന്നോട് മാത്രം സഹായം തേടുകയും ചെയുന്നു എന്ന് ഖുര്‍ആന്‍ വ്യക്തമാക്കിയത് അല്ലാഹുവിലേക്ക് നിങ്ങള്‍ സഹായാഭ്യര്‍ത്ഥന നടത്താനാണ്. അല്ലാഹുവിനോട് മാത്രമേ സഹായം അഭ്യര്‍ത്തിക്കാവൂ എന്ന് ഈ അയത്തില്‍നിന്നുതന്നെ മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്. ഈ അയത്തിനു എതിരായി പ്രവര്‍ത്തികുന്നത് ശിര്‍ക്കാണെന്ന് ഞാന്‍ പലതവണ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചതാണ്. അപ്പോയാണ് താങ്കള്‍ നാം നമ്മുടെ നിത്യ ജീവിതത്തില്‍ പല കാര്യങ്ങളും സാധിച്ചു കിട്ടുന്നതിനായി പരസ്‌പരം പല സഹായങ്ങളും ചോദിക്കാറുണ്ടല്ലോ അപ്പൊ അതും ശിര്‍ക്കായിത്തീരില്ലേ??? കൊച്ചുകുട്ടികളാണ് ഈ ചോദ്യം ചോദിച്ചിരുന്നതെങ്കില്‍ അതിനു ഉത്തരം പറയുന്നത് മാന്യതയായി കണക്കാക്കാമായിരുന്നു. വളരെ പരിഹാസം നിറഞ്ഞ ഈ ചോദ്യത്തിന് മൗനം പാലിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. തൗഹീദും ശിര്‍ക്കും തിരിച്ചറിയാനുള്ള സാമാന്യ ബുദ്ധിപ്പോലും താങ്കള്‍ക്കില്ലേ??. മനുഷ്യരുടെ കഴിവില്‍പെട്ട കാര്യങ്ങള്‍ അവരോടു ചോദിക്കുന്നതിന്‌ യാതൊരു വിരോധവുമില്ല. ജാതിയും മതവുമൊന്നും നോക്കാതെ മനുഷ്യരുടെ കഴിവില്‍പെട്ട കാര്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നതിന്‌ വിരോധമില്ലെന്ന്‌ മാത്രമല്ല അങ്ങനെ സഹായം ചോദിച്ചാല്‍ സഹായം ചെയ്യുന്നത്‌ പുണ്യവും കൂടിയാണ്‌. പരസ്‌പരം സഹായിക്കുകയും സഹകരിക്കുകയും ചെയ്യുകയെന്നത്‌ സാമൂഹ്യ ജീവിതത്തിന്റെ നിലനില്‍പിന്ന്‌ അനിവാര്യവുമാണ്‌. അതിനാല്‍ മനുഷ്യ കഴിവില്‍പെട്ട കാര്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നത്‌ ശിര്‍ക്കാവുകയില്ല. അത്‌ തികച്ചും അനുവദനീയമാണ്‌. പക്ഷെ മനുഷ്യ കഴിവില്‍പ്പെട്ട ചില സഹായതേട്ടം ശിര്‍ക്കിലേക്കുള്ള മാര്‍ഗമായതിനാല്‍ അത് ഹറാമാണ്. എന്നാല്‍ മനുഷ്യന് സാധ്യമല്ലാത്ത ഏതെങ്കിലുമൊരു കാര്യം മനുഷ്യരല്ലാത്ത സൃഷ്ടിക്ക് സാധ്യമെങ്കില്‍ ആ സഹായം അതേ സൃഷ്ടിയോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് പ്രാര്‍ഥനയും ശിര്‍ക്കുമാകുന്നു എന്ന അഭിപ്രായപ്രകടനമല്ല ഇത്. മനുഷ്യന് കഴിയാത്തതും എന്നാല്‍ അതേ സമയം മറ്റേതെങ്കിലും സൃഷ്ടിക്ക് കഴിയുന്നതുമായ വല്ല കാര്യത്തിലും സഹായം ആവശ്യപ്പെട്ടാലും അത് പ്രാര്‍ഥനയാകില്ല. ഒരു ഉദാഹരണത്തിന്.., നല്ല ഭാരമുള്ള ഒരു മരത്തടി മാറ്റാന്‍ മനുഷ്യന് കഴിയില്ല. പക്ഷെ മറ്റൊരു സൃഷ്ടിയായ ഒരു ആനയ്ക്ക് അത് കഴിയും. അപ്പോള്‍ ആ മരത്തടി മാറ്റാന്‍ ആനയോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ശിര്‍ക്കാവുകയില്ല.

“നിങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, നിങ്ങള്‍ എന്നോട് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കൂ. ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരം നല്‍കാം. എന്നെ ആരാധിക്കാതെ അഹങ്കാരം നടിക്കുന്നവരാരോ അവര്‍ വഴിയെ നിന്ദ്യരായിക്കൊണ്ട് നരകത്തില്‍ പ്രവേശിക്കുന്നതാണ്. തീര്‍ച്ച’’     (മുഅ്മിന്‍ 60)

മനസ്സറിയാനും പ്രതികരിക്കാനുമുള്ള കഴിവ് അല്ലാഹുവിനു മാത്രമേയുള്ളൂ... അതിനാല്‍ തന്നെ പ്രാര്‍ത്ഥന കേള്‍ക്കുന്നവനും അതിനു ഉത്തരം നല്‍കുന്നവനും അല്ലാഹുവാകുന്നു. അതുക്കൊണ്ട് തന്നെ പ്രാര്‍ത്ഥനയും അല്ലാഹുവിനോട് നടത്തിയാലെ ഫലപ്പെടുകയുള്ളൂ..

“നിന്നോട് എന്റെ ദാസന്മാര്‍ എന്നെപറ്റി ചോദിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ അവര്‍ക്ക് ഏറ്റവും അടുത്തുള്ളവനാകുന്നു. പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നവന്‍ എന്നെവിളിച്ച് പ്രാര്‍ഥിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ ആ പ്രാര്‍ത്ഥനയ്ക്ക് ഉത്തരം നല്‍കുന്നതാണ്. അതുക്കൊണ്ട് എന്റെ ആഹ്വാനം അവന്‍ സ്വീകരിക്കുകയും എന്നില്‍ അവന്‍ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ. അവന്‍ നേര്‍വഴി പ്രാപിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണിത്”. (അല്‍ ബഖറ 186)

മരിച്ചുപോയ മഹാന്മാരോടുള്ള സഹായതേട്ടം വൃഥാവേലയാണ്. മാത്രവുമല്ല ദൈവധിക്കാരവുമാണ്. അല്ലാഹുവിന്റെ അവകാശത്തില്‍ പങ്കുചേര്‍ക്കലാണ് മരിച്ചവരോടുള്ള പ്രാര്‍ഥനകള്‍.
താങ്കള്‍ ശൈഖ്, വലിയ്യ്‌, തങ്ങള്‍, ഖ്വാജാ, ആണ്ടവര്‍, ഖുതുബ് തുടങ്ങിയ പലപേരുകളിലേക്ക് പ്രാര്‍ഥനകള്‍ വഴിതിരിച്ച് വിടാം എന്ന് വാദിക്കുന്നു. ബദ്’രീങ്ങള്‍, ഉഹ്ദീങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയ സ്വഹാബികളിലേക്ക് പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ നിര്‍ലോഭം നടത്താമെന്നും വാദിക്കുന്നു. മരിച്ചുപോയ ഇവര്‍ താങ്കളുടെ പ്രാര്‍ഥനയോ സഹായതേട്ടവോ മറ്റും എന്തിനു താങ്കളുടെ വിളിപോലും കേള്‍ക്കുകയോ അതിനു മറുപടി പറയുകയൊ ഇല്ല. ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരോട് അവരുടെ കഴിവില്പെട്ട എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുന്നത് ശിര്‍ക്കാവുകയില്ല. മരിച്ചുപോയ മഹാന്മാര്‍ താങ്കളുടെ സഹായതേട്ടം ഏതു വഴിയാണ് കേള്‍കുന്നത്??!! ഒന്ന് പറയുക. അവര്‍ എങ്ങനെയാണ് താങ്കള്‍ക്ക് ഉത്തരം പറയുന്നത്??!! ഉത്തരം പറയുക. അവര്‍ എങ്ങനെയാണ് താങ്കളെ സഹായിക്കുന്നത്??!! പറയുക ഉത്തരം. നമ്മെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മരിച്ചവര്‍ ഗൈബില്‍പ്പെട്ടതാണ്. അദൃശ്യം, അഭൌതികം എന്നതിന്റെ അറബി ഗൈബ് എന്നാണ്‌.
ഫാത്തിഹ അഞ്ചുനേരവും ഓതാന്‍  അല്ലാഹു നിര്‍ബന്ധമാക്കിയതല്ലേ??

അതില്‍ താങ്ങള്‍ ഒതുന്നതല്ലേ ഞാന്‍ അല്ലാഹുവിനോട് മാത്രം സഹായം തേടുന്നുവന്നു.. എന്ന്. എന്നിട്ട് മാറിനിന്നു അല്ലാഹുവിന്റെ സൃഷ്ടികളായ രിഫാഇ ശൈഖിനോടും, അജ്മീര്‍ ഖ്വാജയോടും, ബദ്’രീങ്ങളോടും പ്രാര്‍ഥനയും സഹായതേട്ടവും വഴിതിരിച്ചു വിടുന്നു.

“തീര്‍ച്ചയായും ഈ ഖുര്‍ആന്‍ ഏറ്റവും ശരിയായ മാര്‍ഗ്ഗം കാണിച്ചുതരുന്നു. അതിനെ അംഗീകരിച്ചുക്കൊണ്ട് കര്‍മ്മങ്ങള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന സത്യവിശ്വാസികള്‍ക്ക് വലിയ പ്രതിഫലമുണ്ട് എന്ന സന്തോഷവാര്‍ത്ത അറിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” (ഇസ്രാഅ് 9)

ഖുര്‍ആനെ അംഗീകരിച്ച് ജീവിക്കാന്‍ ഖുര്‍ആന്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. ഖുര്‍ആന്‍ വ്യക്തി പൂജയെ തടയുന്നു. പ്രാര്‍ത്ഥന സൃഷ്ടാവിനോട് മാത്രമേ പാടുള്ളൂ, സൃഷ്ടികളോട് പാടില്ല.

ബദ്’രീങ്ങളും, ഉഹ്ദീങ്ങളും, ശൈഖന്മാരും, വലിയ്യുകളും തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിനിടയില്‍ അല്ലാഹുവിനോടാണ് രക്ഷ തേടിയത്. അപ്പൊ ഒരുവന്‍ ഇവരോട് രക്ഷ തേടിയാല്‍ അവന്‍ നേരായ വഴിയിലാണോ??!!
ക്രൈസ്തവര്‍ പറയുന്നു അവര്‍ യേശു ക്രിസ്തുവിന്റെ ആളുകളാണ്, യേശു ക്രിസ്തുവിനെ അനുസരിച്ചാല്‍ രക്ഷപ്പെടും, യേശുവിനോട് തേടുകയെന്ന്. ഈസാനബി അല്ലാഹുവിനോട് പ്രാര്‍ഥിച്ചു മാതൃക കാണിച്ചു. അവര്‍ ഈസാനബിയോട് പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നു. ബദ്’രീങ്ങളൊക്കെ അല്ലാഹുവിനോട് പ്രാര്‍ഥിച്ചു നമ്മുക്ക് മാതൃക കാണിച്ചുതന്നു, സുന്നികളോ ബാദ്’രീങ്ങളോട് പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നു.  രണ്ടും ഒന്നാ..., വലിയ വിത്യാസമൊന്നുമില്ല.

നിങ്ങള്‍ മുനമ്പത്തെ ബീവിയോട് വിളിച്ചു തേടുന്നു. ക്രിസ്ത്യാനികളോ മറിയം ബീവിയോട് തേടുന്നു. നിങ്ങള്‍ വലിയ്യുകളോടും സ്വഹാബികളോടും തേടുന്നു, ഖബറുകള്‍ സന്ദര്‍ശിക്കുന്നു. ക്രിസ്ത്യാനികളോ വിശുദ്ധരായവരുടെ ഖബറുകള്‍ സന്ദര്‍ശിക്കുന്നു. അതാ പറഞ്ഞെ.., സുന്നികളും ക്രിസ്ത്യാനികളും ഒന്നാണെന്ന്.

“ഊരും പേരുമറിയില്ല മശ്ഹൂറും കുറവല്ല,
ബഹുമാന്യര്‍ പിറന്നുള്ള നാട്”
ഊരും പേരുമൊന്നുമറിയില്ല, പിന്നെയോ.. ബഹുമാനപ്പെട്ടവര്‍ ജനിച്ച നാട്ടിലാ.... ബഹുമാനപ്പെട്ടവര്‍ ജനിച്ച നാട്ടിലാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് എന്താ കാര്യം?? ഞാനൊന്ന് ചോദിക്കട്ടെ മുഹമ്മദ്‌ നബി (സ്വ) ജനിച്ച നാട്ടില്‍ തന്നെയല്ലേ അബൂജഹലും ജനിച്ചത്‌. എന്താ കാര്യം?? ബഹുമാനപ്പെട്ടവര്‍ ജനിച്ച നാട്ടിലാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു ചുക്കുമില്ല.

വളരെ മോശമായ രീതിയിലുള്ള അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങള്‍ താങ്കളില്‍ നിന്നുണ്ടായി. പിന്നെയൊരിക്കല്‍ മാനസാന്തരപ്പെട്ട് മാപ്പ് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമൊന്നുമില്ല. താങ്കള്‍ പറയാനുള്ളത് പറഞ്ഞു... അവസാനമായി എനിക്ക് പറയാനുള്ളത്  കാര്യകാരണബന്ധങ്ങള്‍ക്ക് അതീതമായ എല്ലാകാര്യത്തിലും സഹായാഭ്യര്‍ത്ഥന അല്ലാഹുവിനോട് മാത്രമേ പാടുള്ളൂ എന്നാണ്. താങ്കള്‍ നടത്തുന്ന മഹാന്മാരോടുള്ള പ്രാര്‍ത്ഥന വൃഥാവേലയും ശിര്‍ക്കുമാണ്.
പ്രാര്‍ഥനയില്‍ നാം അല്ലാഹുവിനോട്‌ ചോദിക്കുമ്പോള്‍ അല്ലാഹുവിനെക്കുറിച്ച് നാമെന്താണോ വിശ്വസിക്കുന്നത്, അതേ വിശ്വാസം മഹാന്മാര്‍ക്കും സമര്‍പ്പിച്ചാണ് നിങ്ങളുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന. ഒരു വലിയ്യും ശൈഖും ആരും നിങ്ങള്‍ എന്നോട് പ്രാര്‍ഥിച്ചോളു എന്ന് പറഞ്ഞട്ടില്ല... മരണാനന്തരം എന്നോട് സഹായം ചോദിച്ചോ ഞാന്‍ നിങ്ങളെ സഹായിക്കാം എന്നൊന്നും പറഞ്ഞട്ടില്ല. നിങ്ങള്‍ അല്ലഹുവിനോടല്ലാതെ വിളിക്കരുതേ, അല്ലാഹുവിനോടല്ലാതെ നിങ്ങള്‍ പ്രാര്‍ഥിക്കല്ലേ, അല്ലാഹുവിലല്ലാതെ നിങ്ങള്‍ പ്രതീക്ഷ അര്‍പ്പിക്കരുതെ എന്നാണ്‌.
മരിച്ചുപോയ മഹാന്മാരോട് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാംഎന്നതിനു ഖുര്‍ആനില്‍ തെളിവുണ്ടെന്ന് താങ്കള്‍ പറഞ്ഞു. തനിക്ക് മാത്രമായി ഏതു ഖുര്‍ആനാണ് അള്ളാഹു ഇറക്കിയത്? ഏതു ആയത്താണ് തനിക്ക് മാത്രമായി ഉള്ളത്? ഞാന്‍ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. അതൊന്നു തെളിയിച്ചു കാണിക്കണം.

(അല്ലാഹുവോടല്ലാതെ മനുഷ്യൻ,  ജിന്ന്, മലക്ക്, തുടങ്ങി ഒരു സൃഷ്ടിയോടും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ പാടില്ല എന്നതാണ് സലഫീ ആദര്‍ശത്തിന്റെ അടിക്കല്ല്.  ഇതിൽ ഒരു മുജഹിതിനും അഭിപ്രായ വത്യാസമില്ല. )

മലക്കുകളോടും ജിന്നുകലോടും പ്രാര്‍ത്ഥന നടത്താമെന്ന് താങ്കള്‍ക്ക് വല്ല വാദവുമുണ്ടോ? അല്ല, താങ്കളുടെ ഉസ്താദുമാര്‍ മലക്കുകളോടും ജിന്നിനോടും  സഹായം ചോദിക്കാറുണ്ട്. തിങ്കളാഴ്ച വിളിക്കേണ്ട ജിന്ന്, ബുധനാഴ്ച വിളിക്കേണ്ട ജിന്ന്, വെള്ളിയാഴ്ച വിളിക്കേണ്ട ജിന്ന് എന്നൊക്കെ എത്രയെണ്ണം... നിങ്ങളുടെ ഖുതുബിയ്യത് തുടങ്ങുന്നതിന്‍റെ മുമ്പ് തന്നെ ജിന്നിനെ വിളിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. മലക്കിനെ വിളിക്കാന്‍ പറഞ്ഞട്ടില്ലേ... പൊള്ളുമ്പോള്‍ ചൊല്ലേണ്ടത് എന്ന് നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു നടക്കുന്ന മന്ത്രത്തില്‍ അജ്ബ് യാ ജിബ്റാഈല്‍ എന്നാ വിളിക്കുന്നത്. യാ ജിബ്’രീല്‍ യാ മീക്കാഈല്‍ യാ ഇസ്’റാഫീല്‍ യാ ആസ്റാഈല്‍ എന്നൊക്കെ വിളിച്ചുള്ള ദിക്റും ദുആഉം നിങ്ങള്‍ ചൊല്ലാറുണ്ട്. ഇതൊക്കെ ശിര്‍ക്കല്ല എന്ന വാദം താങ്കല്‍ക്കുണ്ടോ?? ഉണ്ടെങ്കില്‍ പറ. അതിനു അപ്പോള്‍ പറയാം മറുപടി.

പ്രവാചകനെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ നബിദിനം ആഘോഷിക്കാറില്ല; എന്തുകൊണ്ട്?



1. നബി(സ) പ്രവാചകന്‍ എന്ന നിലയില്‍ 13 വര്‍ഷം മക്കയിലും 10 വര്‍ഷം മദീനയിലും ആകെ 23 വര്‍ഷക്കാലം ജീവിച്ചു. അതിനിടയില്‍ ഒരിക്കല്‍പോലും അദ്ദേഹം തന്റെ ജന്മദിനം ആഘോഷിക്കുകയോ അനുയായികളോട് ആഘോഷിക്കാന്‍ നിര്‍ദേശിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല.

2. നബി(സ) തനിക്കു മുമ്പ് കഴിഞ്ഞുപോയ ഒരു പ്രവാചകന്റെയും ജന്മദിനമോ ചരമ ദിനമോ ആഘോഷിക്കുകയോ ആചരിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. 

3. രണ്ടര വര്‍ഷം ഇസ്‌ലാമിക ഭരണം നടത്തിയ അബൂബക്കര്‍(റ) 10 വര്‍ഷം ഭരിച്ച ഉമര്‍(റ), 12 വര്‍ഷം ഭരിച്ച ഉസ്മാന്‍(റ), 5 വര്‍ഷം ഭരിച്ച അലി(റ) എന്നീ സച്ചരിതരായ ഖലീഫമാര്‍ ഒരിക്കല്‍പോലും തങ്ങള്‍ക്ക് മറ്റാരേക്കാളും പ്രിയപ്പെട്ട പ്രവാചകന്റെ ജന്മദിനം ആഘോഷക്കുകയോ ചരമദിനം ആചരിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല.

4. നബിയുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യമാരോ ബന്ധുക്കളോ സന്തത സഹചാരികളായ സ്വഹാബികളോ ആരും തന്നെ നബി(സ)യുടെ ജന്മദിനം ആഘോഷിച്ചിട്ടില്ല.

5. ഏറ്റവും നല്ല നൂറ്റാണ്ടുകൾ എന്ന്  പ്രവാചകന്‍ പഠിപ്പിച്ച   ആദ്യ നൂറ്റാണ്ടുകളില്‍   മുസ്‌ലിം ലോകത്തെവിടെയും നബിദിനാഘോഷ പരിപാടി നടന്നിരുന്നില്ല.

6. മുസ്‌ലിം ലോകം മുഴുവന്‍ ആദരിക്കുന്ന ഇമാംശാഫി, ഇമാം മാലിക്, ഇമാം അബുഹനീഫ, ഇമാം അഹ്മദ് ബ്‌നു ഹമ്പല്‍, ഇമാം ബുഖാരി, ഇമാം മുസ്‌ലിം തുടങ്ങിയ പണ്ഡിതന്മാരാരും നബിദിനം ആഘോഷിക്കുകയോ ആഘോഷിക്കാന്‍ 'ഫത്‌വ' നല്‍കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. 

7. മൗലീദ് കഴിക്കല്‍ മുമ്പ് പതിവില്ലാത്തതാണെന്നും അത് ഹിജ്‌റ മുന്നൂറിനുശേഷം വന്നതാണെന്നുമുള്ള 'തഴവ' മൗലവിയുടെ പാട്ട് വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്.  അദ്ദേഹമാവട്ടെ  'സുന്നി' പണ്ഡിതനുമാണ്. 

8. അല്ലാഹുവിനെ സ്‌നേഹിക്കുന്നവര്‍ നബി(സ)യെ പിന്‍പറ്റുകയാണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് ഖുര്‍ആന്‍ 3:31 ല്‍ വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കെ അല്ലാഹുവില്‍ വിശ്വസിക്കുകയും നബി(സ)യെ സ്‌നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍ക്ക് എങ്ങനെ നബിദിനമാഘോഷിക്കാന്‍ കഴിയും?!

9. സ്വര്‍ഗത്തിലേക്ക് നമ്മെ അടുപ്പിക്കുകയും നരകത്തില്‍നിന്ന് നമ്മെ അകറ്റുകയും ചെയ്യുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നബി(സ) നമുക്ക് വിവരിച്ചു തന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് നബി(സ) തന്നെ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതില്‍ നബിദിനാഘോഷം എന്ന ആചാരമില്ല.

10. നബി(സ) പഠിപ്പിക്കാത്ത പുതിയ ആചാരങ്ങള്‍ (ബിദ്അത്ത്) മതത്തില്‍ ആരെങ്കിലും കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്താല്‍ അത് തള്ളിക്കളയണം എന്നാണ് നബി(സ) ഈ സമുദായത്തെ ഉദ്‌ബോധിപ്പിച്ചത്.

11. ഒരു റബീഉല്‍ അവ്വല്‍ മാസത്തില്‍ തന്നെയാണ്  അഥവാ -ഹിജ്‌റ 11 റബീഉല്‍ അവ്വല്‍ 12 തിങ്കളാഴ്ച ഉച്ചയോടടുത്ത സമയത്താണ് നബി (സ) ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞത്. അതിനാല്‍ അന്നൊരു ആഘോഷം നാം സംഘടിപ്പിച്ചാല്‍ അത് നബി(സ)യുടെ ജനനത്തിലുള്ള സന്തോഷമോ മരണത്തിലുള്ള സന്തോഷമോ?! നബിയുടെ മരണത്തിൽ അന്ന് സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചത് മക്കയിലെ മുശ്രിക്കുകളായിരുന്നുവെന്ന്    നബിദിനാഘോഷക്കാര്‍ സഗൗരവം ചിന്തിക്കുക!

12. നബി(സ)യെ സ്‌നേഹിക്കേണ്ടത് എങ്ങിനെയെന്ന് ഖുര്‍ആനിലും ഹദീസിലും വ്യക്തമാക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതില്‍ ജന്മദിനാഘോഷമോ ചരമദിനാഘോഷമോ ഇല്ല .

13. ജന്മദിനമോ ചരമദിനമോ ആചരിക്കുന്നത് ഇസ്‌ലാമിക സംസ്‌കാരമല്ല. ഹിജ്‌റ ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ഇര്‍ബല്‍ എന്ന പ്രദേശത്തെ മുളഫർ  എന്ന രാജാവ് ഉണ്ടാക്കിയ പുത്തന്‍ ആചാരമാണ് നബിദിനാഘോഷം. മുസ്‌ലിംകള്‍ പിന്‍തുടരേണ്ടത് മുളഫര്‍ രാജാവിന്റെ അനാചാരത്തെയല്ല, മുഹമ്മദ് നബി(സ)യുടെ സദാചാരത്തെയാണ്.

ആദംനബി (അ)യുടെ പശ്ചാത്താപവും മൗലിദ് കിതാബുകളിലെ കള്ളക്കഥകളും

തെറ്റുകള്‍ സംഭവിച്ചാല്‍ ഉടന്‍ തൗബ ചെയ്ത് മടങ്ങണം. അതു അല്ലാഹു  വിശ്വാസികളുടെ ഗുണമായി നമുക്ക് പറഞ്ഞുതന്നിട്ടുമുണ്ട്:
''വല്ല നീചകൃത്യവും ചെയ്തുപോയാല്‍, അഥവാ സ്വന്തത്തോട് തന്നെ വല്ല ദ്രോഹവും ചെയ്തുപോയാല്‍ അല്ലാഹുവെ ഓര്‍ക്കുകയും, തങ്ങളുടെ പാപങ്ങള്‍ക്ക് മാപ്പു തേടുകയും ചെയ്യുന്നവക്കു വേണ്ടിയും (സ്വര്‍ഗം തയ്യാറാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു). പാപങ്ങള്‍ പൊറുക്കുവാന്‍ അല്ലാഹുവല്ലാതെ ആരാണുള്ളത്?  ചെയ്തുപോയ (ദുഷ്)പ്രവൃത്തിയില്‍ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഉറച്ചുനില്‍ക്കാത്തവരുമാകുന്നു അവര്‍'' (3:135).
ആദം(അ) അല്ലാഹുവിനോട് നടത്തിയ പശ്ചാത്താപം അല്ലാഹു ക്വുര്‍ആനില്‍ വ്യക്തമാക്കിയതാണ്. എന്നാല്‍ വിശുദ്ധ ക്വുര്‍ആനിന്റെ വ്യക്തമായ വചനങ്ങളെ മറച്ചുവെച്ച് ആദം (അ)ന്റെ അല്ലാഹുവോടുള്ള പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ പേരിലും കള്ളക്കഥകള്‍ സമൂഹത്തില്‍ പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. 
'ആദം(അ)ക്ക് തെറ്റ് പറ്റിയപ്പോള്‍ (അതിനുള്ള പരിഹാരത്തിനായി) തല അര്‍ശിലേക്ക് ഉയര്‍ത്തി. എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: അല്ലാഹുവേ ഞാന്‍ നിന്നോട് മുഹമ്മദ് നബിയുടെ ഹക്ക്വ് കൊണ്ട് ചോദിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ അല്ലാഹു ആദമിനോട് ചോദിച്ചു: ആരാണ് മുഹമ്മദ്? ആദം(അ) പറഞ്ഞു: നീ എന്നെ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അര്‍ശിലേക്ക് നോക്കി. അപ്പോള്‍ അതില്‍ ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹു മുഹമ്മദുര്‍റസൂലുല്ലാഹി എന്ന് എഴുതിയത് കണ്ടു. നിന്റെ പേരിന്റെ കൂടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് എഴുതണമെങ്കില്‍ അദ്ദേഹത്തിനുള്ള സ്ഥാനവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹത്ത്വവും എത്രയുണ്ടെന്ന് അപ്പോള്‍ എനിക്ക് മനസ്സിലായി...'  ഹദീഥ് നിദാന പണ്ഡിതന്മാര്‍ ദുര്‍ബലമെന്ന് വിധിയെഴുതിയിട്ടുള്ള, വിശുദ്ധ ക്വുര്‍ആനിന്റെ വിവരണങ്ങള്‍ക്ക് വിരുദ്ധമായ ഈ റിപ്പോര്‍ട്ടിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് പലരും കഥകള്‍ മെനഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഈ വിഷയത്തില്‍ ക്വുര്‍ആന്‍ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് നാം മുമ്പ് മനസ്സിലാക്കിയല്ലോ.
''അനന്തരം ആദം തന്റെ രക്ഷിതാവിങ്കല്‍ നിന്ന് ചില വചനങ്ങള്‍ സ്വീകരിച്ചു. (ആ വചനങ്ങള്‍ മുഖേന പശ്ചാത്തപിച്ച) ആദമിന് അല്ലാഹു പാപമോചനം നല്‍കി. അവന്‍ പശ്ചാത്താപം ഏറെ സ്വീകരിക്കുന്നവനും കരുണാനിധിയുമത്രെ(2:37).''  ഈ വചനത്തില്‍ പശ്ചാത്താപത്തിനായി അല്ലാഹുവിങ്കല്‍ നിന്ന് ചില വചനങ്ങള്‍ സ്വീകരിച്ചുവെന്നാണ് പറയുന്നത്. ഏതായിരുന്നു ആ വചനങ്ങള്‍ എന്ന് അല്ലാഹു ഇവിടെ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടില്ല. എന്നാല്‍ ഇതേ സംഭവം വിശദീകരിക്കുന്ന കൂട്ടത്തില്‍ സൂറത്തുല്‍ അഅ്‌റാഫില്‍ അല്ലാഹു ആ വചനങ്ങള്‍ എന്തായിരുന്നുവെന്ന് നാം പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അത് കാണുക: 
''അവര്‍ രണ്ടുപേരും പറഞ്ഞു: ഞങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവേ, ഞങ്ങള്‍ ഞങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. നീ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പൊറുത്തുതരികയും കരുണ കാണിക്കുകയും ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഞങ്ങള്‍ നഷ്ടം പറ്റിയവരുടെ കൂട്ടത്തിലായിരിക്കും'' (7:23).  
ഫാത്വിമ മൗലിദ് എന്ന് പറയുന്ന ഒരു ക്ഷുദ്രകൃതിയിലും ശിയാക്കളുടെ കൃതികളിലും തത്തുല്ല്യമായ സംഭവം വിവരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അവയില്‍ എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത് മുഹമ്മദ് നബി(സ്വ), ഫാത്വിമ(റ), അലി(റ), ഹസന്‍(റ), ഹുസൈന്‍(റ) തുടങ്ങിയവരുടെ കൂടി ഹക്ക്വ ്ജാഹ് ബറകത്തുകള്‍ കൊണ്ട് ഇടതേടിയെന്നാണ്. അതുപോലെ ആദം(അ) അല്ലാഹുവിനോട് പശ്ചാത്തപിച്ച സമയത്ത് മുഹ്‌യുദ്ദീന്‍ ശൈഖ് ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് മറ്റൊരു വാറോല കൃതിയിലും എഴുതിപ്പിടിപ്പിട്ടുണ്ട്. ഇതൊന്നും വിശുദ്ധ ക്വുര്‍ആനോ സ്വഹീഹായ ഹദീഥുകളോ പഠിപ്പിക്കുന്ന കാര്യമല്ലെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കണം. പ്രമാണങ്ങളുടെ പന്‍ബലമില്ലാത്ത ഒന്നിനെയും നാം ഒന്നിനും അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തുവാനും പാടില്ല.
െ്രെകസ്തവര്‍ വിശ്വസിക്കുന്നത് യേശുവിലൂടെയാണ് ആദമിന്റെ പാപം പൊറുക്കപ്പെട്ടതെന്നാണ്. ഇത്തരത്തില്‍ യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളുമായി യാതൊരു പൊരുത്തവുമില്ലാത്ത വികല വിശ്വാസങ്ങളാണ് അഹ്‌ലുസ്സുന്നഃ വല്‍ ജമാഅഃയുടെ മാര്‍ഗത്തില്‍ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചിട്ടുള്ളവര്‍ക്കുള്ളതെന്നതാണ് വാസ്തവം. 
കെട്ടുകഥകള്‍ക്ക് ജനങ്ങള്‍ ചെവികൊടുക്കില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ പുരോഹിതന്മാര്‍ അതിന് അംഗീകാരം ലഭിക്കുന്നതിന് വേണ്ടി മഹാന്മാരായ ഇമാമുകളുടെ മേല്‍ അവ കെട്ടിവെക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ഹി.852ല്‍ മരണപ്പെട്ട ഒരാള്‍ അതിനും എത്രയോ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് മരണപ്പെട്ട ഇമാം അബൂഹനീഫ(റഹി)യുടെ പേരില്‍ ഒരു പുസ്തകം എഴുതി ഇത് അദ്ദേഹത്തില്‍ ആരോപിക്കുകയും എന്നിട്ട് പ്രസ്തുത പുസ്തകത്തില്‍ ഇമാം അബൂ ഹനീഫ ഈ ഇടതേട്ടം അംഗീകരിച്ചിരുന്നുവെന്ന് ജനങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രസ്തുത പുസ്തകത്തില്‍ പറയുന്നത് കാണുക:
''(നബിയേ) അവിടുന്ന് (എങ്ങനെയുള്ളവനാണ്!). അങ്ങയുടെ പിതാവായ ആദം അങ്ങയെ കൊണ്ട് ഇടതേടിയപ്പോളാണ് കുറ്റങ്ങളില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടത്.''
അബൂഹനീഫ(റഹി) ഇങ്ങനെ മരണപ്പെട്ടവരെ ഇടയാളരാക്കി പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നത് അംഗീകരിച്ചിരുന്ന പണ്ഡിതനായിരുന്നോ?  അല്ല, ഒരിക്കലുമല്ല. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് എന്താണെന്ന് കാണുക:
''പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നവന്‍ ഇന്ന ആളുടെ ഹക്ക്വ് കൊണ്ട്, അല്ലെങ്കില്‍ നിന്റെ അമ്പിയാഇന്റെയും റസൂലുകളുടെയും ഹക്ക്വ് കൊണ്ട്, അല്ലെങ്കില്‍ ബൈത്തുല്‍ ഹറാമിന്റെയും മശ്അറുല്‍ ഹറാമിന്റെയും ഹക്ക്വ് കൊണ്ട് ഞാന്‍ നിന്നോട് ചോദിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നത് വെറുക്കുന്നു.''
ആദം(അ) ചെയ്ത പ്രാര്‍ഥന നബി(സ്വ)യെ ഇടയാളനാക്കിക്കൊണ്ടായിരുന്നുവെങ്കില്‍ അദ്ദേഹം അതിനെ വെറുക്കുമോ? അപ്പോള്‍ മുകളില്‍ കണ്ട വരികള്‍ ഒരിക്കലും അദ്ദേഹത്തിന്റെതല്ലെന്ന് വ്യക്തമാണ്.

നഹ്‌സ് പരതുന്ന പുരോഹിതന്മാർ


ഇസ്‌ലാം എന്നത് ഏതെങ്കിലും ഒരാള്‍ക്ക് തോന്നുമ്പോള്‍ തോന്നിയതു പോലെ സ്വീകരിക്കാനും കൈയ്യേറ്റം നടത്താനുമുള്ള മതം എന്നല്ല അര്‍ത്ഥമാക്കുന്നത്. മറിച്ച്, അല്ലാഹുവിന്റെ മുമ്പില്‍ ജീവിതത്തെ പരിപൂര്‍ണ്ണമായി സമര്‍പ്പിക്കുന്നതിനു വേണ്ടിയുള്ള ചെറുതും വലുതുമായ നിയമാവലികള്‍ വഹ്‌യിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ നബി(സ്വ)യിലൂടെ, കടത്തിക്കൂട്ടലുകള്‍ക്കോ വെട്ടിച്ചുരുക്കലുകള്‍ക്കോ മായം ചേര്‍ക്കലിനോ വിധേയമാക്കാന്‍ പറ്റാത്ത വിധം റബ്ബ് ഇഷ്ടപ്പെട്ട് അവന്റെ അടിമകള്‍ സ്വീകരിച്ചാചരിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി പൂര്‍ത്തിയാക്കിത്തന്ന മതം എന്നാണ്. അതിനാല്‍ തന്നെ അത് ഏറെ ഗൗരവമുള്ളതും അതിലെ വിഷയങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നേടത്ത് ഏറെ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തേണ്ടതുമാണ്. ഇസ്‌ലാം ഇന്ന കാര്യങ്ങള്‍ വിശ്വസിക്കണം, ഇന്ന കാര്യങ്ങള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കണം എന്ന് കല്‍പ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അത് വ്യക്തവും ഖണ്ഡിതവുമായ തെളിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ മാത്രമായിരിക്കും. ഇസ്‌ലാമിന് കീഴ്‌പ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്നവന്‍ വിശ്വാസപരവും കര്‍മ്മപരവുമായ ഏതൊരു കാര്യമായിരുന്നാലും അതിനെ സ്വീകരിക്കേണ്ടത് വ്യക്തമായ തെളിവിന്റെ പിന്‍ബലത്തിലായിരിക്കണം. എന്നാല്‍, ഇസ്‌ലാമിക പ്രമാണങ്ങളായ ക്വുര്‍ആനും സുന്നത്തും എന്ത് പറയുന്നു എന്നൊന്നും നോക്കാതെ കണ്ടതും കേട്ടതും പറഞ്ഞതും പറയപ്പെട്ടതും ഉദ്ധരിക്കപ്പെട്ടതുമെല്ലാം ന്യായാന്യായങ്ങള്‍ നോക്കാതെ വിഴുങ്ങിക്കോള്ളണം, നമ്മള്‍ പറഞ്ഞതിലാണ് കാര്യം, പിന്നെന്ത് ക്വുര്‍ആനും സുന്നത്തും എന്നൊരു സ്വരം മുസ്‌ലിങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ കേള്‍ക്കേണ്ടി വന്നത് പുരോഹിത വര്‍ഗ്ഗത്തിലൂടെയാണ്. ഇതാണ് ഇസ്‌ലാമിന്റെ പേരില്‍ പുതുതായി ഉണ്ടാക്കപ്പെട്ട എല്ലാ വിഷയങ്ങളുടെയും സ്ഥിതി. ഇതു തന്നെയാണ് നഹ്‌സ് നോക്കല്‍ വിശ്വാസപരമാണ് എന്ന് സമര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചതിലേയും പ്രശ്‌നം. അത് വ്യക്തമാകും ഇന്‍ശാ അല്ലാഹ്.

ഒരു വലിയ നുണ തുടക്കത്തില്‍ കാച്ചിക്കൊണ്ടാണ് ഖുറാഫീ പുരോഹിതന്‍ തന്റെ ലേഖന പരമ്പര തുടങ്ങുന്നത്. അതിങ്ങനെയാണ്: ”പുരാതന കാലം മുത്‌ല മുസ്‌ലിങ്ങള്‍ നിരാക്ഷേപം പരിഗണിച്ചു വരുന്ന സമ്പ്രദായമാണ് നഹ്‌സ് നോക്കല്‍.” (സുന്നി അഫ്കാര്‍ 2014 ഫെബ്രുവരി19 പേജ് 10). ഇത് ഒരു വ്യാപകമായ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കല്‍ കൂടിയാണ്. എന്തെന്നാല്‍, മുസ്‌ലിങ്ങളെ മൊത്തത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടാണ് ഈ പരാമര്‍ശം. ഇത് ഏത് വിഷയത്തിലും പുരോഹിതന്മാര്‍ സ്വീകരിക്കുന്ന ശൈലിയാണ്. തങ്ങളുടെ കൂടെ അനുയായികളെ പിടിച്ച് നിര്‍ത്താന്‍ ഈ നുണ പ്രയോഗമല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ല എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് കൊണ്ടാവാം ഇത്തരത്തിലുള്ള നുണകള്‍. എന്തിനായിരുന്നാലും ശരി, ഇസ്‌ലാം ഉള്‍കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞുപോയ ഒരു മുസ്‌ലിമും നഹ്‌സിനെ വിശ്വാസപരമായോ ഇസ്‌ലാമാമികമായോ കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് വ്യക്തം. ഇനി ഈ കളവിനെ പൊലിപ്പിക്കാന്‍ എന്താണ് തെളിവ്? സ്ഥിരം പല്ലവി തന്നെ. എമ്പാടും ദുര്‍ന്യായങ്ങളും ദുര്‍വ്യാഖ്യാനങ്ങളും കളവുകളും. അത് വഴിയെ സൂചിപ്പിക്കാം.

ഇസ്‌ലാമില്‍ നഹ്‌സോ?
‘നഹസ്’ എന്ന പദത്തിന്റെ പൊരുള്‍ ലക്ഷണം, കണി, രാശി എന്നൊക്കെയാണ്. ഇതില്‍ നിന്നുതന്നെ ബോധ്യമാവുന്നു ഇത് ഇസ്‌ലാമികമല്ല മറിച്ച്, മറ്റു മതസ്തരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്ന്. എന്നിട്ടാണ് അതില്‍ വിശ്വാസപരമായത് ഉണ്ടോ എന്ന് കണ്ടെത്താന്‍ പുരോഹിതന്മാര്‍ കിണഞ്ഞ് ശ്രമിക്കുന്നത്. യഥാര്‍ത്ഥ വിശ്വാസിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഏതൊരു കാര്യം ചെയ്യുന്നതിലും റബ്ബില്‍ തവക്കുലാക്കുക, എന്നിട്ട് പ്രവര്‍ത്തിക്കുക എന്നല്ലാതെ ഈ സമയം ശരിയല്ല, ഈ ദിവസം അത്ര പോര, ഇന്നതിനെ കണി കണ്ടു, അതാണ് ഇങ്ങനെയാകുന്നത് എന്ന ആക്ഷേപത്തിന്റെ വാക്കുകള്‍ പറഞ്ഞ്, ചെയ്യാനുദ്ദേശിച്ച കാര്യത്തില്‍ നിന്ന് തിരിഞ്ഞു പോകലല്ല അവന്റെ നയം. ഈ രൂപത്തിലുള്ള വിശ്വാസം നമ്മുടെ നാടുകളില്‍ മുസ്‌ലിം സാധാരണക്കാരില്‍ തന്നെ വ്യാപകമായി നിലനില്‍ക്കുന്ന സാഹചര്യം മുന്നിലുണ്ടായിരിക്കെ അതിന് വെള്ളം നല്‍കുന്ന പ്രവണതയാണ് പുരോഹിതന്‍ തന്റെ ലേഖനത്തില്‍ കാണിച്ചത്. ”അല്ലാഹു അല്ലാതെ ഉപകാരവും ഉപദ്രവവും ചെയ്യുന്നവനില്ലെന്നും സര്‍വ്വ നേട്ടകോട്ടങ്ങളുടെയും ഉടമസ്ഥനും, യജമാനനും അല്ലാഹു മാത്രമാണെന്നുമുള്ള വിശ്വാസത്തോടെയാവണം നഹ്‌സ് ദിനങ്ങളെ പരിഗണിക്കേണ്ടത്.” (സുന്നി അഫ്കാര്‍ 2014 ഫെബ്രുവരി 26 പേജ് 20) നഹ്‌സ് ഇസ്‌ലാമികമല്ല എന്ന് പറയേണ്ടതിന് പകരം ശിര്‍ക്കിന്റെ വഴിയിലേക്ക് സാധാരണക്കാരെ വലിച്ച് കൊണ്ട് പോവുക തന്നെ. സത്യത്തില്‍ ഹൈന്ദവരും ജൂതന്മാരും ശിയാക്കളും ഒരുപോലെ അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഭാഗമായി കാണുന്ന ഒന്നാണ് നഹ്‌സ് എന്നത്. പുരോഹതിന്‍ അത് തുറന്ന് അംഗീകരിച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ അതിനെ വെള്ള പൂശി അതിലേക്ക് ആളുകളെ തിരിക്കുന്നു. ഈ വിഭാഗങ്ങളുടെ വിശ്വാസ മേഖല അവരില്‍ നിന്ന് ഉള്‍ക്കൊണ്ട മറ്റു വിശ്വാസ കര്‍മ്മ മേഖലകള്‍ മുസ്‌ലിങ്ങളില്‍ വെച്ച് കെട്ടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നപോലെ തന്നെ ഈ വിഷയത്തിലും പുരോഹിതന്മാര്‍ വ്യഗ്രത കാട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നബി(സ്വ) നല്‍കിയ താക്കീതല്ലാതെ മറ്റൊന്നും പറയാനില്ല. ഇബ്‌നു മസ്ഊദ്(റ)വില്‍ നിന്ന്:

”നബി(സ്വ) പറഞ്ഞു: ലക്ഷണം നോക്കല്‍ ശിര്‍ക്കാണ്. പ്രവാചകന്‍ ഇത് മൂന്ന് തവണ ആവര്‍ത്തിച്ചു.” (അബുദാവുദ്, തിര്‍മുദി)

അനസ്(റ)വില്‍ നിന്ന്: ”നബി(സ്വ) പറഞ്ഞു. ഒരു അദ്‌വ (പുരാതന അറബികള്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ദുശ്ശകുനം വഴിയുള്ള ഒരു പകര്‍ച്ചവ്യാധി) ഇല്ല. ഒരു ത്വീറ ദുശ്ശകുനവുമില്ല. എന്നാല്‍ ഫഅ്ല്‍ (അല്ലാഹുവിനെ കുറിച്ചുള്ള നല്ല ചിന്ത) ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. അപ്പോള്‍ അവര്‍ ചോദിച്ചു. എന്താണ് ഫഅ്ല്‍? നബി(സ്വ) അരുളി. അത് നല്ല വാക്കുകള്‍ അഥവാ പരമ കാരുണ്യകനായ അല്ലാഹുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള നല്ല വാക്കുകളും ചിന്തകളും ആണ്.” (ബുഖാരി, മുസ്‌ലിം).

ഇതെല്ലാം സ്വഹീഹായ തെളിവുകളായതിനാല്‍ പുരോഹിത സഭക്ക് ദഹിക്കില്ലെന്നറിയാം. പക്ഷേ ഇസ്‌ലാമിക വിഷയമായതിനാല്‍ തുറന്ന് പറയാതിരിക്കാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ?

തന്റെ എഴുത്തിലൂടെ പുരോഹിതന്‍ കാര്യമായി ശ്രമിച്ചത് ഇന്നയിന്ന ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് നഹ്‌സ് ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിപ്പിക്കാനാണ്. തെളിവെന്താണെന്ന് നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് അഡ്രസ്സില്ലാത്ത കാലകീലകള്‍ മാത്രം. എന്നാല്‍ ഇസ്‌ലാം പഠിപ്പിച്ചതു പ്രകാരം, കാലത്തെ പഴിക്കാനും കുറ്റപ്പെടുത്താനും പാടില്ല.

അബുഹുറൈ(റ)വില്‍ നിന്ന്: നബി(സ്വ) പറഞ്ഞു. അല്ലാഹു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആദമിന്റെ സന്തതികള്‍ എന്നെ ഉപദ്രവിക്കുന്നു. (കാരണം) അവര്‍ കാലത്തെ ചീത്ത പറയുന്നു. എന്നാല്‍ എന്റെ കയ്യിലാണ് കാര്യങ്ങളെല്ലാമുള്ളത്. രാപ്പകലുകള്‍ മാറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഞാനാണ്.” (ബുഖാരി, മുസ്‌ലിം)

ദീനില്‍ ശകുനം ഉണ്ടാക്കാന്‍ ഓടുന്നതിനിടയില്‍ ഈ ഹദീസ് കണ്ടാലും അതിന്റെ ഗൗരവം ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ താല്‍പര്യമുണ്ടാകില്ല. ഇനി ശാഫീഈ മദ്ഹബിലെ പ്രസിദ്ധ പണ്ഡിതന്‍ ഇബ്‌നു ഹജറുല്‍ ഹൈതമി നഹ്‌സ് സംബന്ധമായി പറഞ്ഞത് ഇവിടെ പറയേണ്ടിരിക്കുന്നു.

”ഇത് (ദിവസങ്ങള്‍ക്കും സമയങ്ങള്‍ക്കുമെല്ലാം നഹ്‌സ് കല്‍പ്പിക്കല്‍) തീര്‍ച്ചയായും ജൂതന്മാരുടെ സമ്പ്രദായമാണ്. സ്രഷ്ടാവിലും രക്ഷിതാവിലും ഭരമേല്‍പ്പിക്കുന്ന മുസ്‌ലിങ്ങളുടെ ചര്യയില്‍ പെട്ടതല്ല.” (ഫതാവല്‍ ഹദീസിയ്യ. പേജ്23)

തന്റെ നഹ്‌സ് സമര്‍ത്ഥനത്തിനിടയില്‍ ഈ വാചകത്തെയും ന്യായീകരിക്കാന്‍ പുരോഹിതന്‍ തുനിഞ്ഞത് കാണുക. ”ഈ മറുപടിയില്‍ നഹ്‌സ് നോക്കല്‍ അടിസ്ഥാന രഹിതമാണെന്ന് ഇമാം ഇബ്‌നു ഹജര്‍(റ) പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അങ്ങനെ പറയാന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിട്ടുമില്ല. മറിച്ച് അത് അന്വേഷിക്കുന്നത് അല്ലാഹുവില്‍ ഭരമേല്‍പ്പിക്കുന്ന മുസ്‌ലിങ്ങളുടെ പ്രവര്‍ത്തിയല്ലെന്നും ജൂതന്മാരുടെ ചര്യയാണെന്നും മറുപടി നല്‍കാനാണ് നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നത്.” (സുന്നി അഫ്കാര്‍ 2014മാര്‍ച്ച് 5 പേജ് 27)

അറിയാതെയാണെങ്കിലും സത്യം പറഞ്ഞത് കാണുക. നഹ്‌സ് നോക്കല്‍ റബ്ബില്‍ ഭരമേല്‍പ്പിക്കുന്ന മുസ്‌ലിമീന്റെ പ്രവര്‍ത്തിയല്ലെന്നും ജൂതന്മാരുടെ ചര്യയാണെന്നും. ഇതു തന്നെയാണ് പുരോഹിതന്മാരേ ഇതിലെ വിശ്വാസപരമായ അപകടവും.

നഹ്‌സ് പരതുന്നതില്‍ ഇരു സമസ്തയും തുല്യം

സംഘടനാപരമായി ഇരു സമസ്തക്കും വ്യത്യസ്ത വീക്ഷണങ്ങളും കാഴ്ച്ചപ്പാടുകളും ഉണ്ടെങ്കിലും തങ്ങളുടെ പിഴച്ച ആദര്‍ശം പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതില്‍ മാത്സര്യബുദ്ധിയുള്ളവരും തുല്യരുമാണ് ഇരുവിഭാഗങ്ങളും. നഹ്‌സിനെ ന്യായീകരിച്ച് ഇസ്‌ലാമികമാക്കുന്നതിലും അവര്‍ തമ്മില്‍ വേര്‍തിരിവില്ല.
ഏതാനും തെളിവുകള്‍ കാണുക.

1. ”നഹ്‌സ് നോക്കല്‍ : എല്ലാം അറബി മാസങ്ങളില്‍ നിന്നും താഴെ പറയുന്ന ദിവസങ്ങളില്‍ പുതു വസ്ത്രം ധരിക്കുക, വിവാഹം ചെയ്യുക, വൃക്ഷങ്ങള്‍ നടുക, കിണര്‍ കുഴിക്കുക, കെട്ടിടം ഉണ്ടാക്കുക, ഭരണാധികാരിയെ സമീപിക്കുക എന്നീ പ്രധാന കാര്യങ്ങള്‍ സൂക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്. 3, 5, 13, 16, 21, 24, 25 ഒടുവിലെ ബുധന്‍.” (മമ്പുറം സ്വലാത്തും സ്വര്‍ഗ്ഗനിധിയും. കോയക്കുട്ടി ബാഖവി അച്ചിപ്ര. പേജ് 27)

2. ”സ്വഫറിലെ അവസാന ബുധന്‍: ഇമാം ദൈറബി(റ) പറയുന്നു: സ്വഫറിലെ അവസാന ബുധന്‍ വര്‍ഷത്തിലെ തന്നെ പ്രയാസം പിടിച്ച ദിനമാകുന്നു. ഒരു വര്‍ഷത്തില്‍ 32,000 വിപത്തുകള്‍ ഇറങ്ങുമത്രേ. അവയെല്ലാം ഇറങ്ങുന്നത് സ്വഫര്‍ മാസത്തിലെ അവസാന ബുധനാഴ്ചയാണ്.” (പുണ്യദിനങ്ങളും ആചാരങ്ങളും. മുനീര്‍ സഅദി കാവനൂര്‍. പേജ്32)

3. ”എല്ലാ മാസവും 13 ദോഷകരവും അധമവുമാണ്.” (നഹ്‌സ്. റിയാസ് ഫൈസി വെള്ളില. പേജ് 27)

4. ”എല്ലാ മാസവും 24 നഹ്‌സാണ്. റമളാന്‍ 24 കടുത്ത നഹ്‌സാണ്.” (നഹ്‌സ്. പേജ് 17)

5. ”എല്ലാ മാസവും 28 അത്ര നല്ലതല്ല. റബീഉല്‍ ആഖിര്‍ 28 പ്രത്യേകം സൂക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.” (നഹ്‌സ്. പേജ് 20)

6. ”എല്ലാ മാസവും അവസാന ബുധന്‍ പ്രത്യേകമായി സഫര്‍ അവസാന ബുധന്‍ നിര്‍ഗുണവും നിര്‍ഭാഗ്യവുമാണ്.” (നഹ്‌സ്. പേജ് 28)

7. ”മുഹറമടക്കം ചില മാസങ്ങളിലും ദിവസങ്ങളിലും നഹ്‌സ് (പരാജയം, ശൂന്യം) ഉള്ളതായി ഹദീസുകളില്‍ കാണാം.” (മുസ്തഫല്‍ ഫൈസി. ചന്ദ്രിക 2013 നവംബര്‍ 26 ബുധന്‍)

8. ”എല്ലാ മാസവും അവസാന ബുധനാഴ്ച നഹ്‌സാണെന്ന് നബി പറഞ്ഞതായുണ്ട്.” (ചന്ദ്രിക 2013 നവംബര്‍ 6 ബുധന്‍ മുസ്തഫല്‍ ഫൈസി)

9. ”ഇത്രയും വിശദീകരിച്ചതില്‍ നിന്നു പുരാതനകാലം മുതല്‍ക്കെ മുസ്‌ലീങ്ങള്‍ നഹ്‌സ് നോക്കുന്നത് 
അടിസ്ഥാനമുള്ളതാണെന്നും ദിവസങ്ങളില്‍ നഹ്‌സ്, സഅ്ദ് എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു തരമുണ്ടെന്നും ബോധ്യപ്പെട്ടല്ലോ? അതിനാല്‍ നഹ്‌സ് നോക്കുന്നവരെ എതിര്‍ക്കാവുന്നതല്ല.” (സുന്നി അഫ്കാര്‍ 2014 മാര്‍ച്ച് 5 പേജ് 29)

ഇതൊക്കെ സഹിക്കാം. സ്വലാത്ത് ബിസിനസിലൂടെ കോടികള്‍ കൊയ്ത ഇബ്‌റാഹീമുല്‍ ഖലീലുല്‍ ബുഖാരിയുടെ കീഴിലുള്ള മലപ്പുറം മഅ്ദിന്‍ എന്ന സ്ഥാപനത്തിന്റെ പേരില്‍ പുറത്തിറക്കുന്ന കലണ്ടറില്‍ വര്‍ഷങ്ങളായി ദുല്‍ഹിജ്ജ 10 നഹ്‌സായാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ലോകമുസ്‌ലിമീങ്ങള്‍ക്ക് അല്ലാഹു ആഘോഷ ദിനമായി നിശ്ചയിച്ച ദുല്‍ഹിജ്ജ പത്ത് ഈ ജൂതചാരന്‍മാര്‍ക്ക് മോശപ്പെട്ട ദിനമാണത്രെ. ഈ വര്‍ഷം ഇറങ്ങിയ കലണ്ടറിലും മറിച്ചല്ല കാര്യം. എന്നാല്‍ ഇതേ മഹല്ലില്‍ പെട്ട ഇ കെ വിഭാഗം പുറത്തിറക്കുന്ന കലണ്ടറില്‍ ആ ദിവസം നഹ്‌സല്ല താനും. ഇതെങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു? ഗ്രൂപ്പും മഹല്ലും സ്ഥാപനങ്ങളും മാറുന്നതിനനുസരിച്ച് ദിവസവും മോശവും നല്ലതുമായി മാറി മറിയുമോ? ദുല്‍ഹിജ്ജ 10 ഇബ്‌റാഹീമുല്‍ ഖലീല്‍ ബുഖാരി എന്ന പുരോഹിതന് മോശപ്പെട്ട ദിനമാണെങ്കില്‍ കാന്തപുരത്തിന്റെ മര്‍ക്കസിലെ കലണ്ടറിനും ഒതുക്കുങ്ങലിലെ അഹ്‌സനിമാരുടെ കലണ്ടറിനും ഇത് നല്ല ദിനമാണ്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് ഈ കലണ്ടര്‍ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടപ്പോള്‍ അല്‍ ഇസ്വ്‌ലാഹിലെ അമീര്‍ ഒതുക്കുങ്ങലും മറ്റൊരു സുഹൃത്തും ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചോദ്യം ചെയ്യാന്‍ സ്വലാത്ത് നഗറിലുള്ള അവരുടെ സ്ഥാപനത്തില്‍ പോയിരുന്നു. എന്നാല്‍, അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ കിട്ടിയ വിവരം, മഅ്ദിനിലെ ഉസ്താദായ ലക്ഷദ്വീപ് അഗത്തി സ്വദേശിയായ ഒരാളാണ് ഈ കലണ്ടര്‍ തയ്യാര്‍ ചെയ്തതെന്നും അദ്ദേഹത്തോട് സംസാരിക്കാനുമായിരുന്നു. അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ അയാളുടെ റൂമിലെത്തിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ സംസാരിക്കാന്‍ പോലും തയ്യാറാകാതെ ഒഴിഞ്ഞ് മാറുകയാണ് ചെയ്തത്.

നഹ്‌സിനെ ന്യായീകരിക്കുന്ന ഇരു വിഭാഗം സമസ്തക്കാരുടെ ഉദ്ധരണികളാണ് മുകളില്‍ കൊടുത്തത്. ഇത് വായിക്കുന്നതിലൂടെ ബോദ്ധ്യമാകും ഇരുവിഭാഗവും നഹ്‌സില്‍ ഒന്നിക്കുന്നുവെന്ന്. എന്നാല്‍ ഈ അനിസ്‌ലാമികത നിറഞ്ഞ വരികള്‍ കാണുന്ന ഏതൊരാളും വളരെ ഗൗരവത്തോടെ ആലോചിക്കേണ്ട ഏതാനും വസ്തുതകള്‍ ഉണ്ട്. 12 മാസങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചത് അല്ലാഹുവാണ്. അതില്‍ നിന്ന് 4 മാസങ്ങള്‍ക്ക് (മുഹ്‌റം, റജബ്, ദുല്‍ഖഅ്ദ്, ദുല്‍ഹിജ) പവിത്രതയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞതും അല്ലാഹുവാണ്. അതില്‍ തന്നെ ആഴ്ചകളും ദിവസങ്ങളും മണിക്കൂറുകളും വ്യവസ്ഥപ്പെടുത്തിയതും അവനാണ്. ഇതൊന്നും ഗൗനിക്കാതെ അല്ലാഹു പഠിപ്പിക്കാത്തതും അറിയിക്കാത്തതുമായ നഹ്‌സ് നോക്കല്‍ എന്ന അന്ധവിശ്വാസത്തെ ഇസ്‌ലാമില്‍ തിരുകി കയറ്റാന്‍ തത്ത്രപ്പെടുന്നത് എത്രമാത്രം ഗുരുതരമാണെന്ന് ആലോചിക്കുക. തീര്‍ച്ചയായും ഇസ്‌ലാമിന്റെ കൊടിയ ശത്രുക്കളായ ജൂതന്‍മാരുടെ തലച്ചോറില്‍ നിന്നാണ് ഈ സമ്പ്രദായം വന്നത് എന്ന് വ്യക്തം.

എമ്പാടും ദുര്‍ന്യായങ്ങള്‍
എമ്പാടും ദുര്‍ന്യായങ്ങള്‍ എന്ന് പറയാന്‍ കാരണം, നഹ്‌സിന് വിശ്വാസതലമുണ്ടെന്ന് വരുത്തിത്തീര്‍ക്കാന്‍ ഹദീസുകളോട് പുരോഹിതര്‍ കാണിച്ച പരാക്രമം കൊണ്ടാണ്. സ്വഹീഹായ ഒരുപാട് ഹദീസുകള്‍ അദ്ദേഹം നിരത്തി അവയെ തന്റെ കളവിന് തെളിവാക്കാന്‍ വേണ്ടി അദ്ദേഹം തന്നെ വിശദീകരിക്കുന്ന ദുരവസ്ഥ. അവയൊന്നും തെളിവു നല്‍കുന്നതല്ലെന്ന് സൂചനയിലൂടെ തന്നെ ബോധ്യമാവും.

1. വെള്ളിയാഴ്ചയുടെ മഹത്വം പറഞ്ഞ മുസ്‌ലിം ഉദ്ധരിച്ച ഹദീസ്.

2. നാടുകളില്‍ അല്ലാഹുവിന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് അവിടുത്തെ പള്ളികളാണെന്ന് പറഞ്ഞ ഇമാം മുസ്‌ലിം ഉദ്ധരിച്ച ഹദീസ്.

3. മസ്ജിദുല്‍ ഹറം, മസ്ജിദു നബവി, മസ്ജിദുല്‍ അക്വ്‌സ എന്നിവയിലുള്ള നമസ്‌കാരത്തിന്റെ പുണ്യം പറഞ്ഞ ഇമാം അഹ്മദ് ഉദ്ധരിച്ച ഹദീസ്.

4. പ്രഭാതത്തിലെ ബറകത്ത് പഠിപ്പിക്കുന്ന ഇമാം അബുദാവൂദ് ഉദ്ധരിച്ച ഹദീസ്.

5. കൊമ്പു വെക്കല്‍ ചികിത്സയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഇമാം അബുദാവൂദ് ഉദ്ധരിച്ച ഹദീസ്.

6. നബി(സ്വ) നല്ലതിന്റെ വിവക്ഷ എന്താണെന്നു പറഞ്ഞ ഇമാം ബുഖാരി, മുസ്‌ലിം ഉദ്ധരിച്ച ഹദീസ്.

ഈ നബിവചനങ്ങള്‍ ആര്‍ക്കും അറിയാത്തവയൊന്നുമല്ല. ഇതിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ പൊരുള്‍ മൂടി വെച്ച് നഹ്‌സ് എന്ന അവിശ്വാസത്തിന് തെളിവാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ് ഇക്കൂട്ടര്‍. ഈ ഹദീസുകള്‍ കൊണ്ടെങ്ങനെ അനിസ്‌ലാമിക നഹ്‌സ് സ്ഥിരീകരിക്കാന്‍ കഴിയും? നബി(സ്വ) പറഞ്ഞോ? സ്വഹാബത്ത് മനസ്സിലാക്കിയോ? ഈ ഹദീസുകള്‍ ഉദ്ധരിച്ച അഹ്‌ലുസ്സുന്നയുടെ ഒരു മുഹദ്ദിസ് രേഖപ്പെടുത്തിയോ? ഇല്ലെന്ന് വ്യക്തം.

ആയത്തുകള്‍ക്ക് നേരെയും കൈയ്യേറ്റം

ഹദീസുകള്‍ നിരത്തി ദുര്‍ന്യായങ്ങള്‍ പറഞ്ഞത് പോരാഞ്ഞിട്ടാവാം ആയത്തുകളെ തന്നെ ദുര്‍വ്യാഖ്യാനിക്കുന്ന സ്ഥിരം തൊഴില്‍ ഇവിടെയും ആവര്‍ത്തിച്ചത്.

1. ”അല്ലാഹു പറയുന്നു. അങ്ങനെ ദുരിതം പിടിച്ച ഏതാനും ദിവസങ്ങളില്‍ അവരുടെ നേര്‍ക്ക് ഉഗ്രമായ ഒരു ശീതക്കാറ്റ് നാം അയച്ചു.” (41:16).

2. ”അല്ലാഹു പറയുന്നു. വിട്ടു മാറാത്ത ദുശ്ശകുനത്തിന്റെ ഒരു ദിവസത്തില്‍ ഉഗ്രമായ ഒരു കാറ്റ് നാം അവരുടെ നേര്‍ക്ക് അയക്കുക തന്നെ ചെയ്തു.” (54:19)

ഈ രണ്ട് ആയത്തുകളും ആദ് ഗോത്രത്തിന് അല്ലാഹു നല്‍കിയ ശിക്ഷയെ കുറിക്കുന്നതാണ്. ധിക്കാരികളായ ആ വിഭാഗത്തിന് നല്‍കിയ ശിക്ഷയില്‍ നിന്ന് ഗുണപാഠം ഉള്‍ക്കൊള്ളുക എന്നതാണ് വിശ്വാസിയുടെ കടമ. അതാണ് അഹ്‌ലുസ്സുന്നയുടെ മുഫസ്സിറുകള്‍ നല്‍കിയ വ്യാഖ്യാനവും. നഹ്‌സ് എന്ന പദം കണ്ടപ്പോഴേക്ക് അതില്‍ ചാടിപ്പിടിച്ച് അതിനെ വിശ്വാസവല്‍ക്കരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത് സംസ്‌കാരമുള്ളവന്‍ ചെയ്യേണ്ട പണിയായിരുന്നില്ല. പുരോഹിതന്‍ നഹ്‌സ് പരിഗണിക്കുന്നതിന്റെ നിമിത്തങ്ങള്‍ പറഞ്ഞത് ഇപ്രകാരമാണ്. ”ചില ദിനങ്ങളില്‍ മുന്‍കാലത്ത് സംഭവിച്ച ചരിത്രങ്ങളും കോട്ടങ്ങളും ഓര്‍ത്ത് ആശങ്കപ്പെട്ടു കൊണ്ടാണ് നഹ്‌സ് പരിഗണിക്കുന്നത്. ഇത് അനുവദനീയമാണ്.” (സുന്നി അഫ്കാര്‍ 26 ഫെബ്രുവരി 2014 പേജ് 20)

ഇസ്‌ലാമിനില്ലാത്ത ഒരാശങ്ക പുരോഹിത വര്‍ഗ്ഗം വെറുതെ ഉണ്ടാക്കിയതാണ് ഈ അനിസ്‌ലാമികതക്ക് കൂട്ടു നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നതിലെ രഹസ്യം.

ശിര്‍ക്കും ശിര്‍ക്കിന്റെ വഴികളും വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു.

സമസ്ത എന്നാല്‍ മതവാണിഭം ചുമലിലേറ്റി നടക്കുന്ന ഒരു ടീമാണെന്ന് പ്രത്യേകം പറഞ്ഞറിയിക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ. തബറുക്കിന്റെ മറവില്‍ കള്ളമുടിയും പൊടിയും പാത്രവും സ്വലാത്തിന്റെ മറവില്‍ വ്യക്തി കേന്ദ്രീകൃത സ്വലാത്തുകളും സിയാറത്തിന്റെ മറവില്‍ ഉയര്‍ത്തപ്പെട്ട ജാറങ്ങളും ഇസ്‌ലാമിക മന്ത്രത്തിന്റെ മറവില്‍ അനിസ്‌ലാമിക മന്ത്രവാദ-നൂലാമാലകളും അവയില്‍ ചിലത് മാത്രം. ഇതിലൂടെ ലാഭം കൊയ്ത് പോക്കറ്റ് വീര്‍പ്പിക്കലും ഉദരപൂര്‍ത്തീകരണവും മാത്രമല്ല നടക്കുന്നത്. ഏറ്റവും വലിയ അക്രമമായ ശിര്‍ക്കും അതിന്റെ വഴികളും സമൂഹത്തില്‍ വ്യാപിപ്പിക്കുക കൂടി ചെയ്യുന്നു. നഹ്‌സ് പരതല്‍ പണി കൊണ്ടും ഇത് സമൂഹത്തില്‍ ആളി കത്തിക്കുക എന്നല്ലാതെ മറ്റൊന്നും നേടാനായിട്ടില്ല. ആ കൃത്യനിര്‍വ്വഹണം പുരോഹിതന്‍ തന്റെ ലേഖനത്തില്‍ വെടിപ്പായി തന്നെ നിര്‍വ്വഹിച്ചത് കാണുക.

1 . ”ഇന്നാലിന്ന നക്ഷത്രം നിമിത്തമായി മഴ വര്‍ഷിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് ഒരു സത്യവിശ്വാസി പറഞ്ഞാല്‍ അത് ഹറാമോ കറാഹത്തോ അല്ല.” (ശര്‍വാനി 3/32 സുന്നി അഫ്കാര്‍ 2014 മാര്‍ച്ച് 05 പേജ് 28)

്എന്നാല്‍ നബി(സ്വ) പറഞ്ഞത് കാണുക. സെയ്ദ് ബിനു ഖാലിദ്(റ)വില്‍ നിന്ന്: ”മഴ പെയ്ത ഒരു രാത്രിയുടെ അടുത്ത ദിവസം ഹുദൈബിയ്യയില്‍ വെച്ച് ഞങ്ങള്‍ നബി(സ്വ)യുടെ കൂടെ സുബ്ഹ് നമസ്‌കരിച്ചു. നിസ്‌കാരത്തിന് ശേഷം നബി(സ്വ) ജനങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. നിങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവ് എന്താണ് പറഞ്ഞത് എന്ന് നിങ്ങള്‍ക്കറിയുമോ? അവര്‍ പറഞ്ഞു. അല്ലാഹുവും അവന്റെ ദൂതനുമാണ് കൂടുതല്‍ അറിയുക. നബി(സ്വ) പറഞ്ഞു. അല്ലാഹു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, എന്റെ അടിമകളില്‍ രണ്ട് വിഭാഗം ആള്‍ക്കാരുണ്ട്. എന്നില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവരും വിശ്വസിക്കാത്തവരും. അല്ലാഹുവിന്റെ അനുഗ്രഹവും ഔദാര്യവും കൊണ്ടാണ് മഴ ലഭിച്ചത് എന്ന് പറയുന്നവര്‍ എന്നില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവരും നക്ഷത്രങ്ങളില്‍ വിശ്വസിക്കാത്തവരുമാണ്. ഇന്ന ഞാറ്റുവേല നിമിത്തമാണ് മഴ ലഭിച്ചതെന്ന് പറയുന്നവര്‍ എന്നില്‍ വിശ്വസിക്കാത്തവരും നക്ഷത്രങ്ങളില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവരുമാണ്.” (ബുഖാരി, മുസ്‌ലിം)

ഓര്‍ക്കുക. നബി(സ്വ) പഠിപ്പിച്ച ഈ വിശ്വാസമാണോ നമുക്ക് വേണ്ടത് അതല്ല അല്ലാഹുവിന്റെ സൃഷ്ടികളെ അവലംബിക്കലാണോ?

2. ”വ്യക്തിയുടെ ലക്ഷണം വിലയിരുത്തി കാര്യങ്ങള്‍ പ്രവചിക്കാനുള്ള കഴിവ് അദ്ധ്യാത്മിക സിദ്ധികള്‍ വഴി ഉന്നതരായ സത്യവിശ്വാസികള്‍ക്കുണ്ടാകാറുണ്ട്.” (സുന്നി അഫ്കാര്‍ 2014 മാര്‍ച്ച് 12 പേജ് 25)

അല്ലാഹുവിന്റെ കഴിവില്‍ വിശ്വസിക്കുക എന്നതില്‍ പോലും ശിര്‍ക്ക് കലര്‍ത്തി നഹ്‌സിനോട് കാണിക്കുന്ന ഈ പ്രേമം അപാരം തന്നെ. നബി(സ്വ) പറഞ്ഞ രണ്ട് ഹദീസുകള്‍ ഓര്‍മിപ്പിക്കട്ടെ. സഫിയ്യ ബിന്‍ത് അബു ഉബൈദ(റ)വില്‍ നിന്ന്: നബി(സ്വ) പറഞ്ഞു:

”ആരെങ്കിലും ജ്യോത്സ്യന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുകയും ജ്യോത്സ്യന്‍ പറഞ്ഞത് സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്താല്‍ 40 ദിവസത്തെ അവന്റെ നമസ്‌കാരം സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയില്ല.” (മുസ്‌ലിം) അബ്ദുല്ലാഹിബിനു അബ്ബാസ്(റ)വില്‍ നിന്ന്: ”നബി(സ്വ) പറഞ്ഞു: ആരെങ്കിലും രാശി നോക്കുന്ന വിദ്യ അഭ്യസിച്ചാല്‍ ആഭിചാരത്തില്‍പ്പെട്ട ഒരിനം അവന്‍ അഭ്യസിച്ചു. അത് കൂടുംതോറും ആഭിചാരവും കൂടും.” (അബൂദാവൂദ്)

വിശ്വാസികളേ തിരിച്ചറിയുക. ഇതാണ് യഥാര്‍ത്ഥ ഇസ്‌ലാം. ഇതായിരിക്കട്ടെ നമ്മുടെ വിശ്വാസബലം.

ഇസ്‌ലാമിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ വിശ്വാസ-ആചാര കാര്യങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നതിലൂടെ ഏതൊരാള്‍ക്കും ലഭിക്കുന്നത് സന്മാര്‍ഗ്ഗവും സൗഭാഗ്യവുമാണ്. എന്നാല്‍, ഖുറാഫീ പുരോഹിതന്‍മാര്‍ സമൂഹത്തിന് നല്‍കുന്ന വിശ്വാസ-ആചാര കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ആത്യന്തികമായി മനുഷ്യന് സമ്മാനിക്കുന്നത് ദുര്‍മാര്‍ഗ്ഗവും നരകവുമാണ്. ഇത്തരം വിശ്വാസ-ആചാരങ്ങള്‍ സമൂഹത്തില്‍ പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന പുരോഹിത വര്‍ഗ്ഗത്തിന് അതുമൂലം ഈ ദുനിയാവില്‍ സുഖസൗകര്യങ്ങള്‍ എമ്പാടും ലഭിച്ചേക്കാം. പക്ഷെ അതിനു വേണ്ടി സാധാരണക്കാര്‍ അവരുടെ പരലോകം ബലി കഴിക്കണോ? അറിയുക ഇസ്‌ലാമെന്നാല്‍ സമാധാനം നല്‍കലാണ്. ശകുനം നോക്കലല്ല. നാഥന്‍ തുണക്കട്ടെ. ആമീന്‍.

തൗഹീദ് : ഇസ്‌ലാമിന്റെ ആടിയുലയാത്ത അടിത്തറ



https://youtu.be/EWddKjfwZds

ഒരു മനുഷ്യന്‍ പ്രധാനമായും വിശ്വസിക്കുകയും അംഗീകരിക്കുകയും പ്രവര്‍ത്തന രംഗത്ത് കൊണ്ടു വരേണ്ടതുമായ മഹത്തായ ഒന്നാണ് തൗഹീദ്. തൗഹീദ് എന്നത് കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് സ്രഷ്ടാവായ അല്ലാഹുവിനു മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടത് അവന് മാത്രം നല്‍കി അവനെ ഏകനാക്കുക എന്നതാണ്. തൗഹീദ് ഉള്‍കൊണ്ടവന്‍ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത് ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹു അഥവാ ആരാധിക്കപ്പെടാന്‍ അര്‍ഹന്‍ അല്ലാഹു മാത്രമാണെന്നതാണ്. ഒരു ലക്ഷത്തിലധികം അമ്പിയാഅ് ജനങ്ങളോടുള്ള ഗുണകാംക്ഷയില്‍ ഒന്നാം സ്ഥാനം നല്‍കിയതും, ശാശ്വതനായി ഒരാള്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലാണോ നരകത്തിലാണോയെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നതും, നബി(സ്വ)യുടെ ശഫാഅത്തിന് അര്‍ഹനാകുന്നതില്‍ മുഖ്യ പങ്ക് വഹിക്കുന്നതും, പ്രവാചകന്മാരുടെ വാക്കുകളില്‍ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായതും, വിശുദ്ധ ക്വുര്‍ആന്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ വിശദീകരിച്ചതും….ഇങ്ങനെ എണ്ണിയാല്‍ അനേകം മഹത്വവും പ്രാധാന്യവും അര്‍ഹിക്കുന്ന

ഇസ്‌ലാമിന്റെ അടിത്തറയാണ് തൗഹീദ്.

പ്രാര്‍ത്ഥനക്ക് അര്‍ഹന്‍ അല്ലാഹു മാത്രമാണെന്ന് പറയുമ്പോള്‍ എന്താണ് പ്രാര്‍ത്ഥനയെന്നത് മനസ്സിലാക്കണം. നബി(സ്വ)യുടെ വചനത്തില്‍ നിന്ന് അതു സുതരാം വ്യക്തമാകും. അതിപ്രകാരമാണ്: ”പ്രാര്‍ത്ഥന അതുതന്നെയാണ് ആരാധന.” അഥവാ, ഏതൊരു കാര്യം ആരാധനയാകുന്നുവോ അതില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനയുണ്ടാകണമെന്നു സാരം. ഒന്നുകൂടെ ലളിതമാക്കിയാല്‍, പ്രാര്‍ത്ഥനയില്ലാത്തതൊന്നും ആരാധനയല്ല. കാര്യകാരണ ബന്ധത്തിനപ്പുറത്തു കൂടി അങ്ങേയറ്റം താഴ്മയോടെയും വിനയത്തോടെയും നടത്തുന്ന സഹായ ചോദ്യം പ്രാര്‍ത്ഥനയാണ്. അതിനാല്‍ ഇപ്രകാരമുള്ള സഹായതേട്ടം അല്ലാഹുവിനു മാത്രമേ നല്‍കാവൂ. വിശുദ്ധ ക്വുര്‍ആനില്‍ തല്‍വിഷയകമായി വന്നിട്ടുള്ള ചില ആയത്തുകള്‍ നമുക്കത് വ്യക്തമാക്കിത്തരുന്നുണ്ട്. ”നിന്നെ മാത്രം ഞങ്ങള്‍ ആരാധിക്കുകയും നിന്നോട് മാത്രം ഞങ്ങള്‍ സഹായം തേടുകയും ചെയ്യുന്നു.” (ഫാതിഹ) ആരാധനയും അതില്‍ തന്നെ വിശിഷ്യാ പിഴവിന് കാരണമാകുന്ന സഹായതേട്ടവും അല്ലാഹുവിനു മാത്രമേ നല്‍കാവൂ എന്ന് ഈ വചനം വ്യക്തമാക്കുന്നു. പ്രാര്‍ത്ഥന അല്ലാഹുവിനോടേ പാടുള്ളൂ എന്ന് ജനങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കാന്‍ വന്നവരാണല്ലോ നബിമാര്‍(അ). പ്രവാചകനോട് അല്ലാഹു പറയാന്‍ കല്‍പിക്കുന്നത് ക്വുര്‍ആനില്‍ ഇപ്രകാരം കാണാം: ”(നബിയെ) പറയുക: ഞാന്‍ എന്റെ റബ്ബിനോട് മാത്രമേ വിളിച്ചു പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുകയുള്ളൂ. അവനോട് യാതൊരാളെയും ഞാന്‍ പങ്കുചേര്‍ക്കുകയില്ല.” (സൂറത്തുല്‍ ജിന്ന്/20)

നാം മാതൃകയായി സ്വീകരിക്കേണ്ട റസൂല്‍(സ്വ) അല്ലാഹുവിനോട് മാത്രം പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാനും, അത് അല്ലാഹുവല്ലാത്തവര്‍ക്ക് നല്‍കില്ലെന്നും, പ്രാര്‍ത്ഥന അല്ലാഹുവല്ലാത്തവര്‍ക്ക് നല്‍കല്‍ ശിര്‍ക്കാണെന്നും ഈ പ്രഖ്യാപനത്തിലൂടെ നമുക്ക് വ്യക്തമാക്കിത്തന്നു. പ്രാര്‍ത്ഥനയാകുന്ന സഹായ ചോദ്യവും തഥൈവ. അപ്പോള്‍ നബി(സ്വ) സ്വഹാബികളോടും അല്ല, ഒരു ഘട്ടത്തില്‍ ജൂതന്റെ സഹായം വരെ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അത് ആരാധനയല്ല. പ്രാര്‍ത്ഥന അല്ലാഹുവിനേ നല്‍കൂ എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച അവിടുന്ന് ഒരിക്കലും അതിന് എതിര് ചെയ്യില്ല, ചെയ്തിട്ടില്ല, ചെയ്യാന്‍ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുമില്ല. അതിനാല്‍ നബി(സ്വ) സഹായം ചോദിച്ചതില്‍ രണ്ട് തരമുണ്ട്. ഇബാദത്തായതും ഇബാദതല്ലാത്തതും. ഇബാദതല്ലാത്ത സഹായ ചോദ്യം മാത്രമെ റസൂല്‍(സ്വ) ഏതൊരു സൃഷ്ടിയോടും നടത്തിയിട്ടുള്ളൂ എന്നും ഇബാദത്താകുന്ന സഹായചോദ്യം ലോക രക്ഷിതാവായ റബ്ബിനോട് മാത്രമേ നടത്തിയിട്ടുള്ളൂ എന്നും നമുക്ക് ഗ്രഹിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതാണ്. ഇനിയും പ്രാര്‍ത്ഥനയെ കുറിച്ച് ക്വുര്‍ആന്‍ പ്രതിപാദിക്കുന്നത് കാണുക: ”അവനോടുള്ളത് മാത്രമാണ് ന്യായമായ പ്രാര്‍ത്ഥന. അവനു പുറമെ ആരോടെല്ലാം അവര്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നുവോ അവരാരും അവര്‍ക്ക് യാതൊരു ഉത്തരവും നല്‍കുന്നതല്ല. വെള്ളം തന്റെ വായില്‍ (തനിയെ) വന്നെത്താന്‍ വേണ്ടി തന്റെ ഇരു കൈകളും അതിന്റെ നേരെ നീട്ടിക്കൊടുക്കുന്നവനെപ്പോലെ മാത്രമാകുന്നു അവര്‍. അത് (വെള്ളം) വായില്‍ വന്നെത്തുകയില്ലല്ലോ. സത്യനിഷേധികളുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന നഷ്ടത്തില്‍ തന്നെയാകുന്നു.” (റഅദ് /14) പ്രാര്‍ത്ഥന അവനു മാത്രമേ പാടുള്ളൂവെന്നും, പ്രാര്‍ത്ഥനക്കുത്തരം ചെയ്യാന്‍ അവനു മാത്രമേ സാധിക്കൂവെന്നും, അല്ലാഹുവല്ലാത്തവരോട് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നവര്‍ ചെയ്യുന്നത് പരമവിഡ്ഢിത്തമാണെന്നും, അത്തരക്കാര്‍ വലിയ നഷ്ടത്തിലാണെന്നും ഈ സൂക്തം നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

മനുഷ്യന്‍ എന്തിനാണ് അല്ലാഹുവിനോട് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നത് എന്ന ചോദ്യമുണ്ട്. അതിന് ഉത്തരമിതാണ്. മനുഷ്യന്‍ ദുര്‍ബലനാണ്. ഒരു ഉദാഹരണം സൂചിപ്പിക്കാം. നമുക്ക് വല്ലതും എഴുതണമെങ്കില്‍ ഒരു കടലാസോ പേനയോ അറിവോ കഴിവോ അവന് ഉണ്ടെങ്കില്‍ പോലും അവന്‍ എഴുതുന്ന സമയത്ത് എഴുതുന്ന വിഷയത്തെ കുറിച്ചുള്ള അറിവും അത് പേപ്പറില്‍ പകര്‍ത്തുന്നതിനുള്ള കഴിവും പൂര്‍ണ്ണമായി ഇല്ലാതാകാം. തല്‍സമയം അവന്‍ റബ്ബിനോട് ചോദിക്കും. കാരണം, അല്ലാഹു മാത്രമാണ് അതിന് കഴിയുന്നതെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് അവനെ അതിന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. എഴുത്ത് എന്നത് നാം വളരെ നിസ്സാരമായി കാണുന്ന ഒരു പ്രവര്‍ത്തനമാണല്ലോ. അതില്‍ പോലും മനുഷ്യന്റെ ദുര്‍ബലത നമുക്ക് കാണാവുന്നതാണ്. ഈ ദുര്‍ബലതയാണ് മനുഷ്യനെ നാഥനിലേക്ക് അടുപ്പിക്കുന്നതില്‍ എത്തിക്കുന്ന പ്രധാന ഘടകം. ആര്‍ക്കെതിരിലും കയര്‍ക്കുന്ന അഹങ്കാരിയെ നോക്കുക. രാവിലത്തെ ദിനപത്രത്തില്‍ ഒരു വാര്‍ത്ത! അടുത്ത പ്രദേശത്ത് ഒരു ഭൂകമ്പം. അവന്‍ ഇരു കരങ്ങളും മലര്‍ത്തുന്നു. എന്ത് കൊണ്ട്? തനിക്കോ മറ്റു സൃഷ്ടികള്‍ക്കോ അതിനെ തടയാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവു തന്നെയാണ് ഇവിടെയും റബ്ബിലേക്ക് കൈ ഉയര്‍ത്താന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ മനസ്സിലുണ്ടാകുന്ന ദൈവ സ്മരണയും, സൃഷ്ടികള്‍ക്കാര്‍ക്കും അളക്കാനോ വര്‍ണ്ണിക്കാനോ കഴിയാത്ത താഴ്മയും വിനയവും അവനില്‍ കാണാം. ഇതൊക്കെയാണ് അതായത് അങ്ങേയറ്റത്തെ താഴ്മയും വിനയവുമാണ് അല്ലാഹുവിനോട് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ മനുഷ്യനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഘടകം. തദവസരത്തില്‍ അല്ലാഹുവിനോടെ മനുഷ്യന്‍ സഹായം ചോദിക്കൂ. കാരണം, അവനാണ് ഇവയുടെയെല്ലാം നിയന്താവ്. അതിനാല്‍ ഇത്തരം സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ അല്ലാഹുവിനു പുറമെ മറ്റുള്ള മനുഷ്യന്‍, മലക്ക്, ജിന്ന്, വൃക്ഷം, സൂര്യന്‍, ചന്ദ്രന്‍… തുടങ്ങി ഏത് സൃഷ്ടിയോടാണെങ്കിലും പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചാല്‍ അത് വിശുദ്ധ ക്വുര്‍ആന്‍ സ്പഷ്ടമാക്കിയ പ്രകാരം നിഷേധവും വങ്കത്തരവുമാണ്. ഇത് മനുഷ്യപ്രകൃതി അംഗീകരിക്കുന്ന ശുദ്ധ സത്യവുമാണ്. ചുരുക്കത്തില്‍ അല്ലാഹുവല്ലാത്തവരോട് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുകയോ, അങ്ങേയറ്റത്തെ താഴ്മയോടെയും വിനയത്തോടെയും സഹായം തേടുകയോ ചെയ്യുന്നവന്‍ സത്യനിഷേധിയും ബഹുദൈവ വിശ്വാസിയുമായി. ഇതാണ് ഇസ്‌ലാം പഠിപ്പിക്കുന്ന തൗഹീദ് (ഏക ദൈവ വിശ്വാസം). കാരണം, അത്തരക്കാര്‍ ലോകരക്ഷിതാവിന്റെ അധികാരത്തില്‍ മറ്റുള്ളവരെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു.

എങ്ങനെ ഇത് (പ്രാര്‍ത്ഥന) അല്ലാഹുവിന്റെ മാത്രം അധീനതയില്‍ പെട്ടതായി? സൃഷ്ടികള്‍ക്ക് ഈ ലോകത്ത് കാര്യ കാരണ ബന്ധത്തനപ്പുറത്തുകൂടി ഒന്നും തന്നെ ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല. കാര്യകാരണ ബന്ധങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്തു കൂടി ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്നവന്‍ അല്ലാഹു മാത്രമാണ്. ഇതൊരാള്‍ ഏതെങ്കിലും സൃഷ്ടികള്‍ക്ക് സങ്കല്‍പിച്ചാല്‍ അവന്‍ റബ്ബിന്റെ അധികാരം മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും വക വെച്ചു കൊടുത്തു. ഒരു ഉദാഹരണം പറയട്ടെ. മുങ്ങാന്‍ പോകുന്ന കപ്പലില്‍ നിന്ന് രാമന്‍ കൃഷ്ണാ എന്നും ജോസഫ് യേശുവേഎന്നും അബൂബക്കര്‍ മൊയ്തീന്‍ ശൈഖേ എന്നും വിളിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ കാര്യകാരണ ബന്ധത്തിന് പുറത്താണെന്നും, അവര്‍ രക്ഷപ്പെടുത്തുന്നത് സാധാരണ വിളി കേള്‍ക്കുന്നവര്‍ വന്ന് നീന്തി രക്ഷപ്പെടുത്തുന്നത് പോലെ ഇവരും (കൃഷ്ണന്‍, യേശു, മുഹ്‌യുദ്ദീന്‍ ശയ്ഖ് ) വന്ന് നീന്തി ഇവരെ രക്ഷപ്പെടുത്തും എന്നല്ല. മറിച്ച്, അവര്‍ മറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ അഥവാ അഭൗതിക മാര്‍ഗ്ഗത്തിലൂടെ രക്ഷപ്പെടുത്തുമെന്നാണ്. ഇതേ കപ്പലില്‍ നിന്ന് തന്നെ മുഹമ്മദ് അല്ലാഹുവേ എന്നും വിളിക്കുന്നു. ഇവിടെ മുഹമ്മദ് വിളിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ വിശ്വാസം അല്ലാഹു വന്ന് നീന്തി രക്ഷപ്പെടുത്തുമെന്നല്ല. മറിച്ച്, അഭൗതിക മാര്‍ഗ്ഗത്തിലൂടെ അല്ലാഹു തനിക്ക് ഉത്തരം ചെയ്യുമെന്നാണ് മുഹമ്മദ് വിശ്വസിക്കുന്നത് . ഇവിടെ നാല് പേരുടെയും വിശ്വാസം ഒന്നാണ്.

പക്ഷെ, അല്ലാഹുവിന് അര്‍ഹമായത് ആദ്യത്തെ മൂന്ന് പേരും സൃഷ്ടികള്‍ക്ക് നല്‍കിയത് വഴി അവരില്‍ ശിര്‍ക്ക് സംഭവിച്ചു.

ഇസ്‌ലാമിന്റെ അടിത്തറയാണല്ലോ തൗഹീദ്. അഥവാ ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹു. ഇതു മനസ്സറിഞ്ഞ് പറയുന്നവനാണ് മുവഹ്ഹിദ്. അഥവാ ഏകദൈവ വിശ്വാസി. എന്നാല്‍ ഇത് ഉരുവിടുന്ന എത്രയോ ഗായകന്മാരെയും എഴുത്തുകാരെയും നമുക്കറിയാം. അവര്‍ ഈ മുവഹ്ഹിദുകളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഉള്‍പെടില്ല. കാരണം, അത് കേവലം നാവു കൊണ്ടുള്ള ചലനം മാത്രമേ ആകുന്നുള്ളൂ. മനസ്സംഗീകരിച്ച് ഉരുവിടുമ്പോഴേ അവന്‍ മുവഹ്ഹിദായി എന്ന് പറയുകയുള്ളൂ. ആരാധനയാകുന്നത് അവന്റെ മനസ്സിന്റെ ചലനമനുസരിച്ചാണ്. രണ്ട് പേര്‍ ഹജ്ജിന് പോയി. ഹജറുല്‍ അസ്‌വദിനെ ചുംബിക്കുന്നവസരത്തില്‍ ഒരാള്‍, ഈ കല്ല് നബിയും സ്വഹാബത്തും ഇമാമുകളും ചുംബിച്ചതാണ്, അതിനാല്‍ ഈ കല്ല് എന്റെ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കും എന്ന് വിശ്വസിച്ച് ചുംബിക്കുന്നു. രണ്ടാമന്‍ ഇത് നബി(സ്വ) ഹജ്ജിന്റെ രൂപം കാണിച്ചു തന്നപ്പോള്‍ ഈ കല്ല് ചുംബിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുണ്ട് എന്ന് വിശ്വസിച്ചും ചുംബിക്കുന്നു. രണ്ട് പേരും ചെയ്തത് ഇബാദത്താണ്. പക്ഷെ ഒന്നാമന്റേത് കല്ലിനുള്ള ഇബാദത്തും രണ്ടാമന്റേത് അല്ലാഹുവിനുള്ള ഇബാദത്തും. എന്ത് കൊണ്ട്? അവന്‍ കല്ലില്‍ നിന്ന് മറഞ്ഞ മാര്‍ഗ്ഗത്തിലൂടെ ഗുണം പ്രതീക്ഷിച്ചു. അത് അല്ലാഹുവില്‍ നിന്നാണല്ലോ പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടത്. ഇത് കല്ലിന് നല്‍കിയതിനാല്‍ അവന്‍ കല്ലിനെ ആരാധിച്ചു. രണ്ടാമനോ? അവന്‍ നബി(സ്വ)യെ അനുസരിച്ച് ആ കല്ലിനെ ചുംബിച്ചു. അതിലൂടെ അവന്‍ അല്ലാഹുവിന് ഇബാദത്ത് നല്‍കി. ചുരുക്കത്തില്‍ കേവലം ഒരു പ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ ബാഹ്യാടിസ്ഥാനത്തില്‍ തീരുമാനിക്കുന്നതല്ല ഇബാദത്തും ശിര്‍ക്കും. സുജൂദ് ഇബാദത്താണല്ലോ. അത് അല്ലാഹുവല്ലാത്തവര്‍ക്ക് നല്‍കിയാല്‍ അവനില്‍ പങ്കു ചേര്‍ക്കലായി. ആദം(അ)ന് സുജൂദ് ചെയ്യാന്‍ മലക്കുകളോടും ഇബ്‌ലീസിനോടും അല്ലാഹു കല്‍പിച്ചപ്പോള്‍ മലക്കുകള്‍ സൂജൂദ് ചെയ്തു. അപ്പോള്‍ മലക്കുകള്‍ അല്ലാഹുവല്ലാത്തവരുടെ മുമ്പില്‍ സുജൂദ് ചെയ്തു, മലക്കുകളില്‍ ശിര്‍ക്ക് വന്നു എന്ന് ഒരാളും പറയില്ല. അത് അല്ലാഹുവിനെ അനുസരിക്കലാണ്. അതിനാല്‍ ആ സുജൂദ് അല്ലാഹുവിനുള്ള ഇബാദത്താണ്. പിന്നെ ഇബ്‌ലീസ്(ല) സുജൂദ് ചെയ്യാന്‍ വിസമ്മതിച്ചതോ? സുജൂദ് അല്ലാഹുവിനെ പാടുള്ളൂ, അല്ലാഹു അല്ലാത്തവര്‍ക്ക് അത് നല്‍കിയാല്‍ ശിര്‍ക്കാകും, ആ ശിര്‍ക്കിനെ ഭയപ്പെട്ടത് കൊണ്ടല്ല അവന്‍ പിന്മാറിയത്. ആ സുജൂദ് ആദമിനെ ആരാധിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നില്ല. ആദരിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. അതിനാല്‍ ഇബ്‌ലീസ്(ല) അഹങ്കാരത്തോടെ പിന്മാറി.

തൗഹീദ് എന്നത് എന്നെന്നും മാറ്റമില്ലാതെ നിലനില്‍ക്കുന്നതും, പടപ്പുകള്‍ക്കഖിലവും ഒരു പോലെ ബാധകമാകുന്നതുമാണ്. മനുഷ്യനോ മലക്കിനോ ജിന്നിനോ മറ്റേതെങ്കിലും സൃഷ്ടിക്കോ മറഞ്ഞ വഴിക്ക് അല്ലാഹുവിനു മാത്രമേ ഉപകാരോപദ്രവം വരുത്താന്‍ കഴിയൂ എന്ന അവന്റെ മാത്രം പ്രത്യേകത, നല്‍കിയാല്‍ അവന്റെ വിശ്വാസത്തില്‍ ശിര്‍ക്ക് കലര്‍ന്നു. അതുപോലെ മലക്കോ ജിന്നോ മറ്റേതെങ്കിലും സൃഷ്ടിയോ മനുഷ്യന് അഭൗതിക കഴിവുണ്ടെന്ന് വിശ്വാസിച്ചാല്‍ അവരുടെ വിശ്വാസത്തിലും ശിര്‍ക്ക് സംഭവിച്ചു. കാരണം അഭൗതിക മാര്‍ഗ്ഗത്തിലൂടെ അല്ലാഹുവിനല്ലാതെ ഒന്നും ചെയ്യാനോ കാണാനോ കേള്‍ക്കാനോ അറിയാനോ സാധ്യമല്ല. അങ്ങനെ ഏതെങ്കിലും സൃഷ്ടിക്ക് കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ ഒരാള്‍ക്കും പാടില്ല.

സൃഷ്ടികളോട് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്ന ധാരാളം ആളുകളുണ്ട്. പ്രാര്‍ത്ഥനക്കുത്തരം ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്നവന്‍ അല്ലാഹു മാത്രമാണ്. പ്രാര്‍ത്ഥന എന്നത് കാര്യകാരണ ബന്ധത്തിനപ്പുറത്ത് കൂടി അങ്ങേയറ്റം വിനയത്തോടെയും താഴ്മയോടെയും ഉള്ള തേട്ടമാണല്ലൊ. പ്രാര്‍ത്ഥനക്കുത്തരം ലഭിക്കുന്നതും അഭൗതിക മാര്‍ഗ്ഗത്തിലൂടെയാണ്. ഒരാള്‍ യാത്രക്ക് ഡ്രൈവറെ വിളിച്ചു, ഡ്രൈവര്‍ വാഹനവുമായി വന്നു. ഇവിടെ ഡ്രൈവറോട് ചോദിച്ചത് പ്രാര്‍ത്ഥനയല്ല; കാരണം കാര്യകാരണ ബന്ധത്തിനതീതമായ ചോദ്യം ഇതിലില്ല. അത്‌പോലെ ഡ്രൈവര്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനക്കുത്തരം നല്‍കി എന്ന് ഒരാളും പറയില്ല. കാരണം, ഡ്രൈവര്‍ കാര്യകാരണ ബന്ധത്തിനുള്ളിലുള്ള സഹായമാണ് ചെയ്തത്. പ്രാര്‍ത്ഥനക്കുത്തരം നല്‍കി എന്ന് പറയണമെങ്കില്‍ ചോദിക്കപ്പെടുന്ന വ്യക്തി അല്ലെങ്കില്‍ വസ്തു, അവന്റെ അല്ലെങ്കില്‍ അതിന്റെ പ്രകൃതത്തിനപ്പുറത്ത് കൂടി ചോദിച്ചവന്റെ ആവശ്യം നിറവേറ്റിയെന്ന് അറിയണം. അതിന് ഒരു സൃഷ്ടിക്കും സാധ്യമല്ല. പ്രാര്‍ത്ഥനയെന്നത് കാര്യകാരണ ബന്ധത്തിനപ്പുറത്തു കൂടി അങ്ങേയറ്റം താഴ്മയോടും വിനയത്തോടെയും ചോദിക്കുന്നതാണെന്ന് പറഞ്ഞുവല്ലോ? അതിനാല്‍ അത് അല്ലാഹുവിന് മാത്രമേ കേള്‍ക്കാനും സാധിക്കുകയുള്ളൂ. അതുപോലെ പ്രാര്‍ത്ഥന അത് മനസ്സിന്റെ തേട്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞുവല്ലോ? മനസ്സിലുള്ളത് അറിയുന്നവന്‍ അല്ലാഹു മാത്രമാണെന്ന് ക്വുര്‍ആന്‍ ഒന്നിലധികം തവണ വ്യക്തമാക്കിയതാണ്. പ്രാര്‍ത്ഥന അല്ലാഹുവല്ലാത്തവര്‍ കേള്‍ക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നതിലൂടെ ചെന്നെത്തുന്നത് മനസ്സിലുള്ളത് അല്ലാഹുവല്ലാത്തവര്‍ അറിയുമെന്ന ശിര്‍ക്കന്‍ വിശ്വാസത്തിലാണ്. ആര് ശിര്‍ക്കന്‍ വിശ്വാസം മനസ്സില്‍ വെച്ച് മരണപ്പെട്ടോ അവന്‍ എന്നെന്നും നരകത്തിലാണ്.